คำเตือน!!!

 

นิยายแนว Yaoi 

 หมายถึง ชายกะชาย 

 ฉะนั้น ใครไม่ชอบกรุณากดข้ามไปนะคร้า ไม่ว่ากัน

แต่หากหลงเข้ามาแล้วชอบ คอมเม้นกันสักนิดก็จะขอบคุณคร้า

 

.....................................

 

 

 

P.1

 

 

เสียงกริ่งดังขึ้นบ่งบอกเวลาเริ่มเรียนคาบเรียนแรกของโรงเรียนมีชื่อแห่งหนึ่ง ทำให้นักเรียนปี 4 ห้อง A ที่ส่งเสียงคุยกันเสียงดังต้องรีบนั่งประจำที่ของตัวเอง ผิดกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งเงียบๆ ประจำโต๊ะของตัวเอง ทอดสายตาเหม่อลอยผ่านกรอบแว่นหนาเต๊อะ มองดูเด็กคนอื่นๆ รีบวิ่งเข้าชั้นเรียน แต่ถึงกระนั้นบนโต๊ะก็เตรียมพร้อมสำหรับชั่วโมงเรียนเสมอ


ตึง!!!



เสียงเท้าใครสักคนเตะเก้าอี้ที่มัสซีนั่งอยู่ จนเจ้าตัวสะดุ้งหลุดจากภวังค์ เจ้าตัวจึงหันไปส่งสายตาดุให้แก่ผู้กระทำ แต่เหมือนจะไม่ทำให้คนกระทำรู้สึกกลัวเลยสักนิด แถมยังยักคิ้วเจ้าเล่ห์บวกส่งรอยยิ้มกวนตอบกลับมาอีก จนมัสซีต้องหันหน้าหนี เพราะไม่อยากมีเรื่องให้เสียภาพพจน์เด็กเรียนที่ตัวเองสร้างภาพไว้อย่างดี แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกรำคาญนิดๆ



ตึง!!!  ตึง!!!!!!!!!!



"กำลังคิดจะทำอะไรอยู่  แต่อย่าทำอะไรดีกว่าน่ะ ฉันไม่ยอมให้นายทำแน่ๆ" เสียงพูดเบาๆ จากคนนั่งข้างหลัง แม้จะเป็นเสียงกระซิบ แต่คนฟังได้ยินก็รู้สึกหงุดหงิดและรำคาญ  คิ้วเรียวยาวสวยได้รูปต้องขมวดชนกันด้วยความหงุดหงิด จนมัสซีเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ หันไปโต้ตอบทันควัน แต่ด้วยเสียงอันเบา



"ฉันจะทำอะไร มันก็เป็นเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับนาย!!!"



"หร๊ออออออ  งั้นมาค่อยดูแล้วกันว่ามันเกี่ยวกับฉันยังไง" เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มร่างสูงที่นั่งโต๊ะถัดจากมัสซีตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงยียวนกวนโมโห แต่สุดท้ายก็ต้องหยุดสงครามกระซิบ เพราะอาจารย์เดินเข้ามาสอนแล้ว

..........................................



เสียงกริ่งดังอีกครั้งบ่งบอกเวลาเลิกเรียน นักเรียนต่างคนต่างเก็บของลงกระเป๋า เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน มัสซีก็เช่นกัน


"เฮ้!!!  มัสซีหยุดคุยกันก่อน"



เสียงเรียกให้มัสซีต้องหยุดเดินออกจากห้อง แล้วหันหน้ามองต้นเสียงพร้อมดวงตาสีน้ำตาลใสที่แสดงความหงุดหงิดผ่านแว่นตาหนาเต๊อะ


"โทมัส นายมีอะไรกับฉันอีก ฉันไม่อยากมีเรื่องกับนาย ฉันจะไปห้องสมุด"  มัสซีตอบเพื่อนที่นั่งข้างหลังตัวเองที่ตอนเช้าทำสงครามกระซิบไปยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ  พร้อมหมุนตัวเดินออกจากห้องไป



"ไม่ว่านายคิดจะทำอะไร ฉันจะหยุดนายให้ได้ คอยดูสิ"  โทมัสพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล  โดยไม่ละสายตาจากแผ่นหลังของคนตัวเล็กที่เดินลับประตูห้องเรียนไป

...............................................


คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ดวงตาสีแดงสดของเด็กหนุ่มคนหนึ่งจ้องมองพระจันทร์ด้วยความหลงไหลในความงดงาม  ผมยาวปะบ่าสีน้ำตาลแดงปลิวไปตามแรงลม  สายลมพัดอ่อนๆ ปะทะกับใบหน้าขาวซีด มัสซีหลับตาพริ้มหร้อมกับสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย  เพราะตอนนี้เค้ากำลังเป็นตัวของตัวเองมากที่สุด  ไม่หลงเหลือภาพเด็กเรียนในตอนกลางวันเลยสักนิด  ในตอนนี้ดวงตาที่เคยเป็นสีน้ำตาลใสกลับเป็นสีแดงสด   ไม่มีแว่นตาหนาเต๊อะบดบังใบหน้าหวาน  มีเขี้ยวแหลมเล็กงอกออกมา  บ่งบอกถึงเผ่าพันธุ์ของตน  เจ้าตัวอยู่ในชุดคลุมสีดำขับกับสีผิวที่ขาวจนซีดให้เห็นเด่นชัดในความมืด


"เฮ่อออออ  คืนนี้ต้องดื่มเลือดจริงๆ หรอเนี้ย"  เสียงถอนหายใจยาวยืด มัสซีบ่นกับตัวเอง แม้ในใจจะคัดค้าน แต่เพราะสายเลือดในกายเรียกร้อง เค้าต้องดื่มเลือดมนุษย์ทุกๆ คืนที่พระจันทร์เต็มดวง  เพื่อให้ตัวเองอยู่รอด  เหมือนกับการกินยาบำรุงร่างกาย ถ้าไม่ดื่มเลย เค้าก็จะตาย  ถึงแม้เค้าจะสามารถกินอาหารเช่นเดียวกับมนุษย์ได้ก็ตาม


ด้วยลักษณะเฉพาะของแวมไพร์ในการแฝงตัวในความมืด มัสซีแฝงตัวเองมองหาเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่จะเป็นอาหารของตนในค่ำคืนที่งดงามคืนนี้  ส่วนใหญ่แล้วเค้าจะดื่มเลือดเหยื่อเพียงเล็กน้อยโดยที่เหยื่อไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ


ในที่สุด มัสซีก็เจอเหยื่อของตัวเอง เค้าเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินเข้าตรอกมืด โดยไม่รู้ว่าตนกำลังตกเป็นเหยื่อของแวมไพร์ มัสซีเดินตามอย่างรวดเร็วเข้าประชิดตัวพร้อมกับฝังเขี้ยวแหลมลงซอกคอขาวของเด็กหนุ่ม  เลือดที่ไหลออกมาส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง  มัสซีอดใจไม่ไหวดูดเลือดลงคออย่างรวดเร็ว  และเหมือนจะไม่สามารถหยุดยั้งตัวเองให้ละจากเหยื่อคนนี้ไปได้เหมือนเช่นที่ผ่านมา



อยู่ๆ เด็กหนุ่มที่น่าจะหมดแรงเพราะเลือดจะหมดตัวก็เอ่ยขึ้นมา  จนทำให้มัสซีต้องสะดุ้งคลายเขี้ยวที่ตนฝังไว้กับซอกคอขาว


"เลือดฉันมันอร่อยมากสินะ  จนนายกะจะดูดให้หมดตัวเลยหรือไง"



เสียงทุ้มที่ฟังคุ้นหู  มัสซีเงยหน้าขึ้นก็สบตากับสายตาเข้มเจ้าของใบหน้าที่คุ้นเคย  แม้จะดูซีดเล็กน้อยกว่าปกติ แต่สติของเหยื่อกลับมีครบ

 


"เฮ้ย!!!! นาย!!!!"  มัสซีตะโกนลั่นด้วยความตกใจ  ไม่คิดว่าเหยื่อที่ตนเลือกจะเป็นเพื่อนคู่ปรับในห้องเรียน


"เช็ดเลือดที่มุมปากหน่อยไหม  เลือดฉันมัมีค่านะ  อย่าให้เสียของสิ"  โทมัสไม่ว่าเปล่า เอื้อมมือเรียวเช็ดคราบเลือดของตัวเองที่มุมปากสวยของแวมไพร์ร่างบาง  ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวกำลังตัวแข็งทื่อไปแล้ว



'ซวยแล้ว  ดันมาเจอไอ้บ้านี่ซะได้  ความลับฉัน  อ๊าคคคคคคคคค'  มัสซีอยากร้องตะโกนออกมาดังๆ ด้วยความโมโห เพราะความสะเพร่าของตัวเอง  ทำให้เพื่อนร่วมชั้นตัวแสบรู้ความลับที่ตนปิดบังเรื่องเผ่าพันธุ์ของตนเอง


"นาย!!!  มา.....มาอยู่ที่นี่ได้ไง  แล้ว....... แล้ว....... แล้ว ทำไมนายไม่เป็นอะไรเลยล่ะ  ฉันดูดเลือดนายตั้งเยอะ  นายน่าจะหมดสติไปแล้วสิ" มัสซีพูดตะกุกตะกัก ด้วยความตกใจผสมความสงสัยแทนที่จะรีบพาตัวเองให้พ้นจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้


ยังไม่ทันที่จะได้ฟังคำตอบ ริมฝีปากเล็กก็ถูกกดทับอย่างรวดเร็ว ด้วยความตกใจจะอ้าปากพูด แต่กลับเป็นผลให้ร่างสูงส่งลิ้นร้อนเข้าไปควานหาความหวานในโพล่งปากอิ่ม  มีรสชาติคาวเลือดปนอยู่เล็กน้อย  มือของร่างสูงกดท้ายทอยของแวมไพร์ร่างบางไม่ให้ขัดขืน  เรียวแรงที่มีมหาศาลกลับหายไปหมด  สองมือที่พยายามทุบตี ออกแรงดันอกแกร่งของร่างสูงให้ออกห่างกลับอ่อนแรงอย่างแปลกประหลาด  ดูเหมือนว่าร่างสูงจะไม่มีท่าทีจะผละออกจากริมฝีปากของร่างบาง  ซ้ำรุกรุนแรงมากขึ้น  จนร่างบางเริ่มอ่อนแรงและส่งเสียงร้องเพื่อขออากาศหายใจ  ร่างสูงจึงถอนริมฝีปากออกด้วยความเสียดาย  ยืนมองร่างบางที่ตอนนี้กำลังหอบจนหน้าแดงและพยายามคว้าอากาศเข้าเต็มปอด


"คราวนี้จำไว้  นายอย่าได้คิดไปดูดเลือดของใครอีก  นอกจากฉันคนเดียว!!!  ไม่งั้นความลับของนายจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป"  เสียงทุ้มกึ่งข่มขู่ พูดให้