SP. จูโร&ไคท์ +NC



ชายหนุ่มร่างบางใบหน้าติดหวาน ผมยาวสวยสีทองปลิวไปตามสายลมที่พัดมาเบาๆ นั่งบนม้านั่งยาวตรงลานหน้าบ้านหลังงามสีขาว บริเวณรอบๆ บ้านเต็มไปด้วยมวลหมู่ดอกไม้และความร่มรื่นของต้นไม้ใหญ่ เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้ายิ้มหวานให้กับตัวเอง  นิ้วมือเรียวลูบไล้ไปยังแหวนเกลี้ยงสีเงินที่ห้อยอยู่กับสร้อยเส้นเล็กบนคอระหง

 

.....................................................


“เราเลิกกันเถอะ”  เสียงหวานใสแต่ดูจริงจังของหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มดังขึ้น ขณะนั่งอยู่ร้านกาแฟกับชายหนุ่มหน้าหวานตรงหน้า

 

“เอ๊ะ....ทำไม”  จูโรมองหน้าแฟนสาวของตนด้วยความงงงวย



“ฉันทนไม่ไหวแล้ว  ลาก่อนจูโร”  หญิงสาวพูดเพียงแค่นี้ แล้วลุกเดินจากไปทันทีโดยไม่หันมามองชายหนุ่มร่างบางเลยสักนิด  ที่นั่งงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่



วันนี้จูโรนัดแฟนสาวของตนมาที่ร้านกาแฟที่เค้าและเธอพบกันครั้งแรก  เพื่อจะบอกข่าวดีเรื่องที่เค้าได้งานเป็นครูในโรงเรียนที่มีชื่อของเมืองตามความฝันที่เค้าอยากทำมานาน  แต่ไม่ทันที่เค้าจะบอกข่าวดี  เธอกลับบอกข่าวร้ายกับเค้าเสียก่อน จูโรได้แต่งง นั่งนิ่งอยู่กับที่ พยายามคิดหาเหตุผลว่าทำไมแฟนสาวของตนถึงบอกเลิก  ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว  พยายามคิดแต่ก็หาเหตุผลไม่เจอ  อยู่ๆ ก็มีหยดน้ำใสๆ หยดลงบนมือของตัวเอง ทำให้รู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังร้องไห้อยู่

 

...........................................................

 

"น้องงงงง!!!  อาวมาอีกแก้ว"  ชายหนุ่มร่างบางยกแก้วที่มีน้ำสีเหลืองอัมพันขึ้นจรดริมฝีปากบางอีกครั้ง หลังจากเค้าดื่มมาได้หลายแก้ว  ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงจัด  นัยน์ตาสีฟ้าปรือหวานหยาดเยิ้มด้วยความเมา

 

"เอ่อ  พี่ครับ  ทางร้านเราจะปิดแล้วนะครับ  แล้วพี่ก็เมามากแล้วด้วย  กลับบ้านไปนอนเถอะครับ"  บริกรหนุ่มหน้าตาดีบอกเตือนลูกค้าด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง

 

"ใครที่ไหนมาวววกัน  อาววมาอีกเซ่   เอามา!!!"  จูโรสั่งด้วยน้ำเสียงอันดัง  ยกแก้วกระแทกพื้นโต๊ะ  ทำให้บริกรหนุ่มสะดุ้ง ก่อนจะรินส่งให้อีกแก้ว


"ใจเย็นๆ สิครับ  พี่ชาย"  ชายหนุ่มผิวแทนเดินมานั่งข้างๆ จูโร่  ผมหยักโศกสีดำสนิท ใบหน้าคม นัยน์ตาสีดำเข้มมองจูโรที่กำลังยกแก้วขึ้นอีกครั้ง

 

"มิกิ  นายไปพักได้  เด๋วฉันจะดูแแทนเอง"  ชายหนุ่มหันไปสั่งบริกรหนุ่มที่อายุแก่กว่าตน

 

"ครับ  คุณไคท์"  บริกรหนุ่มโค้งคำนับผู้เป็นนายของตน  แม้จะเป็นเด็กอายุอ่อนกว่ามาก แต่ความสามารถในการบริหารจัดการในบาร์แห่งนี้เป็นที่ยอมรับจากนักธุรกิจหลายคนว่าเป็นเลิศ  ไคท์ลูกชายฝาแฝดคนน้องแห่งตระกูลโอลิเทียที่เป็นเจ้าของโรงแรมโอลิเทียที่มีชื่อเสียง  อายุเพียงสิบกว่าปีก็สามารถบริหารจัดการบาร์ของตัวเองได้  ส่วนคีย์แฝดผู้พี่กำลังศึกษางานบริหารโรงแรมต่อจากผู้เป็นพ่อและแม่ของตน  โดยรับผิดชอบบริหารโรงแรมสาขาย่อยในอีกเมืองหนึ่ง  แต่ทั้งสองก็ยังเป็นเพียงเด็กนักเรียนม.ปลายเท่านั้น



"ผมว่าคุณควรหยุดดื่มได้แล้วนะครับ  คุณเมามากแล้ว"  ไคท์พยายามพูดกล่อมชายหนุ่มร่างบางที่กำลังยกแก้วอีกครั้ง

 

จูโรหันไปมองไคท์ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์ของแอลอฮอล์   นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองคนห้ามด้วยแววตาดุ  แต่คนถูกมองกลับเห็นเป็นแววตาที่หวานชวนหลงไหล

 

"ฉานจะดื่ม  เอามาอีก  ฉานสั่งให้เอามาอีก"  จูโรเริ่มโวยวายอีกครั้งแมื่อแก้วของตนว่างเปล่าบวกกับอาการเมาอย่างหนัก


"ผมจะให้คุณแก้วอีกเดียวเท่านั้นนะครับ"


ไคท์จำใจส่งให้อีกแก้ว  แต่ไม่ทันที่จูโรจะยกขึ้นดื่มกลับฟุบหน้าบนเคาท์เตอร์แล้วหลับไปด้วยความเมา



"อ้าว......คุณครับ  คุณ"  ไคท์พยายามเรียกปลุกชายหนุ่มร่างบางให้ตื่น  เพราะเลยเวลาปิดร้านมามากแล้ว  แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีท่าทีจะตื่นเลยสักนิด


......................................................



"นอนที่นี่ไปก่อนล่ะกัน"  ไคท์พยุงร่างบางที่ไม่ได้สติของจูโรมาที่เตียงนอนนุ่มภายในห้องนอนส่วนตัวของตัวเอง  แทนที่จะเปิดห้องให้อีกห้อง  แต่ด้วยเพราะเค้าเห็นน้ำตาของชายหนุ่มร่างบางที่ไหลออกมา  ทั้งๆ ที่ยังหลับ  ทำให้เค้ารู้สึกว่าไม่สามารถทิ้งให้คนๆ นี้อยู่ลำพังได้

 

 

ไคท์ห่มผ้าให้ชายหนุ่มร่างบางใบหน้าหวานที่ตอนนี้เมาหลับไม่ได้สติ  แต่น้ำตายังไหลอยู่ไม่ยอมหยุด  เค้านั่งลงบนเตียงข้างๆ สายตามองไปยังใบหน้าขาวแต่ขึ้นสีเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์  นิ้วมือเรียวเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา ก่อนจะปัดปอยผมสวยสีทองแล้วผมลูบผมเบาๆ

 

 

"ทำไมคุณถึงร้องไห้"  ไคท์มองใบหน้าติดหวานด้วยความสงสัย ก่อนจะเผลอก้มลงจูบหน้าผากมนของชายหนุ่มร่างบางที่เค้าไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ

 

 

"หลับซะนะคนดี  มีผมอยู่ใกล้ๆ อย่าร้องไห้อีกเลยนะ"  เพียงแค่เห็นน้ำตาของร่างบาง  กลับทำให้ไคท์รู้สึกเป็นห่วงมากมายขนาดนี้  เค้าจึงตัดสินใจดูแลร่างบางทั้งคืน



.......................................................


แสงแดดยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่กระทบกับใบหน้าขาวหวานของชายหนุ่มร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงนุ่นหลังใหญ่  ทำให้เจ้าต้องลืมตาตื่นขึ้น

 

 

"ที่นี่ที่ไหนเนี้ย"  เมื่อจูโรลืมตาขึ้นก้พูดเสียงงัวเงียเมื่อพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องนอนที่คอนโดของตัวเอง  เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าพยายามมองดูรอบๆ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อหันไปพบกับชายหนุ่มอีกคนที่นอนอยู่ข้างกายพร้อมลำแขนพาดกอดตัวเองอยู่

 

 

"โอ๊ย!!!" จูโร่สะดุ้งสุดตัวดีดตัวเองขึ้นนั่ง แต่ด้วยอาการเมาค้างทำให้รู้สึกปวดหัวแทบจะระเบิดทันทีที่ลุกขึ้น  จูโรพยายามคิดทบทวนว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง  แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้

 

 

"อืม....ตื่นแล้วหรอ  นอนต่ออีกหน่อยนะ"  ชายหนุ่มผิวแทนพูดโดยไม่ลืมตาขึ้นมามองจูโร  แขนที่กอดร่างบางไว้ก็กำชับให้แน่นขึ้น  ทำให้จูโรต้องล้มตัวลงนอนต่อ  แม้จะพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่งแต่เพราะเมื่อคืนดื่มมากจนเกินไปทำให้ไม่มีแรงและปวดหัวมากกว่าเดิม  จะโวยวายก็ไม่ไหว  และแล้วความง่วงก็จู่โจมอีกครั้ง

 

..................................................

 

 

"ตื่นเถอะครับ  ตื่นมาทานอะไรรองท้องก่อนนะ"  เสียงทุ้มนุ่มของไคท์เรียกปลุกร่างบางให้ตื่น  จูโรลืมตาขึ้นก็ต้องตกใจเมื่อคนที่มาปลุกยื่นหน้าเข้ามาใกล้



"คุณเป็นใคร!!!  ที่นี่ที่ไหน!!!  โอ๊ย!!!"  จูโรดีดตัวเองขึ้นนั่งมือเรียวเล็กพลักคนตรงหน้าให้ออกห่างด้วยความตกใจ  แต่แล้วต้องเอามือกุมหัวตัวเองอีกครั้ง  เพราะอาการเมาค้าง

 


"ใจเย็นๆ ครับ  ผมไคท์ เจ้าของบาร์ที่คุณไปดื่มเมื่อคืน  พอดีว่าเมื่อคืนคุณเมามาก  ผมไม่รู้จะไปส่งคุณที่ไหน  ก็เลยพามาที่นี่นะครับ  ที่นี่ห้องของผมเอง  เอ่อ...คุณ"  ไคท์พูดอธิบายเสียยาวเพื่อให้ร่างบางเข้าใจ  แต่ดูเหมือนจะไม่เข้าหูคนฟังเลยสักนิด

 


"เด๋วผมเอายาแก้เมาค้างให้นะครับ  อาการจะได้ดีขึ้น"  ไคท์พูดจบก็เดินตัวปลิวออกจากห้องไป  ทิ้งให้จูโรนั่งงงพยายามลำดับเหตุการณ์เมื่อวานจนถึงตอนนี้  แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มที่นอนกอดเค้าเมื่อตอนสะดุ้งตื่นคือคนเมื่อกี้  ก็ทำให้เจ้าตัวต้องรีบสำรวจตัวเอง

 


"เฮ้อ.....ยังอยู่ครบ"  จูโรถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก  เมื่อสำรวจตัวเองก็พบว่าเสื้อผ้ายังเป็นชุดเดิมที่ใส่เมื่อวาน  ไม่ได้ถูกถอดออกไป

 

"เป็นอะไรไปครับ  อะไรที่ว่า 'ยังอยู่ครบ' " ไคท์เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มน้อยๆ  พร้อมถาดอาหารและยาแก้เมาค้าง ทำให้จูโรสะดุ้งอีกครั้งมองคนถามแต่ก็ไม่ตอบอะไรออกมา



"ทานข้าวต้นร้อนๆ สักหน่อยนะครับ  แล้วก็ทานยาด้วย"  จูโรมองหน้าชายหนุ่มผิวแทนสลับกับถาดข้าวต้ม  แล้วตัดสินใจลงมือทาน  แต่ทานได้ไม่มากเพราะของเก่าเมื่อคืนอยากจะออกมาข้างนอกมากกว่า



"ไม่ต้องฝืนกินให้หมดหรอกครับ  แค่รองท้องแล้วจะได้กินยา  อาการคุณก็จะดีขึ้นเอง  เอ่อ....คุณ"

 

"จูโร"

 

"หืม?"



"จูโร   ชื่อจูโร"

 

"ครับ  จูโร  กินยาซะนะ"  ไคท์ยิ้มหวานให้ร่างบางเมื่อในที่สุดเค้าก็รู้ชื่อของคนหน้าหวานตรงหน้า



"เมื่อคืน........นาย....ทำอะไรฉันหรือป่าว"  จูโรพยายามรวบรวมความกล้าในการจะพูดออกมา  เผื่อถามให้แน่ใจอีกครั้ง



"หืม? .....แล้วจูโรคิดว่าไงล่ะครับ"  ไคท์ไม่ยอมตอบคำถาม  แต่กลับย้อนถามชายหนุ่มร่างบางที่ล้มตัวลงนอนบนเตียงเมื่อทานยาเสร็จ

 

"ก็...ก็ไม่รู้ถึงได้ถามเนี้ย  โอ๊ย!!! ปวดหัวจัง"

 

"อย่าคิดมากสิครับ  นอนพักก่อนเถอะ"  ไคท์ส่งยิ้มหวานพร้อมก้มลงจูบหน้าผากมนของชายหนุ่มร่างบางแล้วเดินออกจากห้องไป



จูโรซึ่งกำลังตกใจกับการกระทำของชายแปลกหน้าที่ชื่อว่าไคท์  ทำให้เจ้าตัวเริ่มคิดฟุ้งซ่านว่าเมื่อคืนตัวเองโดนทำอะไรหรือเปล่า   แต่ก็ยังเข้าข้างตัวเองว่าไม่เกิดอะไรขึ้นแน่นอน  เพราะอย่างน้อยเสื้อผ้าก็ยังอยู่ครบ  ทำให้วางใจไปได้เปลาะหนึ่ง  และแล้วในหัวก็เริ่มนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน  น้ำตาเริ่มไหลเป็นทางอีกครั้ง  เมื่อคิดไม่ออกว่าทำไมเค้าถึงถูกทิ้ง  ความเสียใจถาโถมเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ  หญิงสาวที่รักมากที่สุดกลับบอกเลิกและทิ้งตัวเองไป

 

 

"ทำไม ทำไมถึงทิ้งผมไป"  น้ำตาของลูกผู้ชายคนหนึ่งที่เสียใจกับความรักไหลเป็นทางไม่ยอมหยุด  ไคท์ที่เดินกลับมาหลังจากไปตรวจความเรียบร้อยของบาร์ก็ไม่กล้าเข้าไปในห้อง  ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ข้างนอก   ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง



...............................................



จูโรสะดุ้งตื่นอีกครั้ง  เมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่สัมผัสบนใบหน้า  



"ผมทำให้จูโรตื่นหรอ  ผมขอเช็ดหน้าเช็ดตัวให้คุณแปปเดี๋ยว  จูโรจะได้สบายตัวไง"  ไคท์ส่งรอยยิ้มหวานให้ร่างบาง  มือก็ใช้ผาขนหนูชุบน้ำเย็นเช็ดตามใบหน้าขาว



"ไม่ต้อง  ผมจะกลับแล้ว  ขอบคุณสำหรับการดูแลอย่างดีนะครับ"  จูโรรีบลุกขึ้นจากเตียง  เมื่อรู้ส