SP. จูโร&ไคท์ +NC



ชายหนุ่มร่างบางใบหน้าติดหวาน ผมยาวสวยสีทองปลิวไปตามสายลมที่พัดมาเบาๆ นั่งบนม้านั่งยาวตรงลานหน้าบ้านหลังงามสีขาว บริเวณรอบๆ บ้านเต็มไปด้วยมวลหมู่ดอกไม้และความร่มรื่นของต้นไม้ใหญ่ เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้ายิ้มหวานให้กับตัวเอง  นิ้วมือเรียวลูบไล้ไปยังแหวนเกลี้ยงสีเงินที่ห้อยอยู่กับสร้อยเส้นเล็กบนคอระหง

 

.....................................................


“เราเลิกกันเถอะ”  เสียงหวานใสแต่ดูจริงจังของหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มดังขึ้น ขณะนั่งอยู่ร้านกาแฟกับชายหนุ่มหน้าหวานตรงหน้า

 

“เอ๊ะ....ทำไม”  จูโรมองหน้าแฟนสาวของตนด้วยความงงงวย



“ฉันทนไม่ไหวแล้ว  ลาก่อนจูโร”  หญิงสาวพูดเพียงแค่นี้ แล้วลุกเดินจากไปทันทีโดยไม่หันมามองชายหนุ่มร่างบางเลยสักนิด  ที่นั่งงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่



วันนี้จูโรนัดแฟนสาวของตนมาที่ร้านกาแฟที่เค้าและเธอพบกันครั้งแรก  เพื่อจะบอกข่าวดีเรื่องที่เค้าได้งานเป็นครูในโรงเรียนที่มีชื่อของเมืองตามความฝันที่เค้าอยากทำมานาน  แต่ไม่ทันที่เค้าจะบอกข่าวดี  เธอกลับบอกข่าวร้ายกับเค้าเสียก่อน จูโรได้แต่งง นั่งนิ่งอยู่กับที่ พยายามคิดหาเหตุผลว่าทำไมแฟนสาวของตนถึงบอกเลิก  ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว  พยายามคิดแต่ก็หาเหตุผลไม่เจอ  อยู่ๆ ก็มีหยดน้ำใสๆ หยดลงบนมือของตัวเอง ทำให้รู้สึกตัวว่าตัวเองกำลังร้องไห้อยู่

 

...........................................................

 

"น้องงงงง!!!  อาวมาอีกแก้ว"  ชายหนุ่มร่างบางยกแก้วที่มีน้ำสีเหลืองอัมพันขึ้นจรดริมฝีปากบางอีกครั้ง หลังจากเค้าดื่มมาได้หลายแก้ว  ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ใบหน้าขาวขึ้นสีแดงจัด  นัยน์ตาสีฟ้าปรือหวานหยาดเยิ้มด้วยความเมา

 

"เอ่อ  พี่ครับ  ทางร้านเราจะปิดแล้วนะครับ  แล้วพี่ก็เมามากแล้วด้วย  กลับบ้านไปนอนเถอะครับ"  บริกรหนุ่มหน้าตาดีบอกเตือนลูกค้าด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง

 

"ใครที่ไหนมาวววกัน  อาววมาอีกเซ่   เอามา!!!"  จูโรสั่งด้วยน้ำเสียงอันดัง  ยกแก้วกระแทกพื้นโต๊ะ  ทำให้บริกรหนุ่มสะดุ้ง ก่อนจะรินส่งให้อีกแก้ว


"ใจเย็นๆ สิครับ  พี่ชาย"  ชายหนุ่มผิวแทนเดินมานั่งข้างๆ จูโร่  ผมหยักโศกสีดำสนิท ใบหน้าคม นัยน์ตาสีดำเข้มมองจูโรที่กำลังยกแก้วขึ้นอีกครั้ง

 

"มิกิ  นายไปพักได้  เด๋วฉันจะดูแแทนเอง"  ชายหนุ่มหันไปสั่งบริกรหนุ่มที่อายุแก่กว่าตน

 

"ครับ  คุณไคท์"  บริกรหนุ่มโค้งคำนับผู้เป็นนายของตน  แม้จะเป็นเด็กอายุอ่อนกว่ามาก แต่ความสามารถในการบริหารจัดการในบาร์แห่งนี้เป็นที่ยอมรับจากนักธุรกิจหลายคนว่าเป็นเลิศ  ไคท์ลูกชายฝาแฝดคนน้องแห่งตระกูลโอลิเทียที่เป็นเจ้าของโรงแรมโอลิเทียที่มีชื่อเสียง  อายุเพียงสิบกว่าปีก็สามารถบริหารจัดการบาร์ของตัวเองได้  ส่วนคีย์แฝดผู้พี่กำลังศึกษางานบริหารโรงแรมต่อจากผู้เป็นพ่อและแม่ของตน  โดยรับผิดชอบบริหารโรงแรมสาขาย่อยในอีกเมืองหนึ่ง  แต่ทั้งสองก็ยังเป็นเพียงเด็กนักเรียนม.ปลายเท่านั้น



"ผมว่าคุณควรหยุดดื่มได้แล้วนะครับ  คุณเมามากแล้ว"  ไคท์พยายามพูดกล่อมชายหนุ่มร่างบางที่กำลังยกแก้วอีกครั้ง

 

จูโรหันไปมองไคท์ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์ของแอลอฮอล์   นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองคนห้ามด้วยแววตาดุ  แต่คนถูกมองกลับเห็นเป็นแววตาที่หวานชวนหลงไหล

 

"ฉานจะดื่ม  เอามาอีก  ฉานสั่งให้เอามาอีก"  จูโรเริ่มโวยวายอีกครั้งแมื่อแก้วของตนว่างเปล่าบวกกับอาการเมาอย่างหนัก


"ผมจะให้คุณแก้วอีกเดียวเท่านั้นนะครับ"


ไคท์จำใจส่งให้อีกแก้ว  แต่ไม่ทันที่จูโรจะยกขึ้นดื่มกลับฟุบหน้าบนเคาท์เตอร์แล้วหลับไปด้วยความเมา



"อ้าว......คุณครับ  คุณ"  ไคท์พยายามเรียกปลุกชายหนุ่มร่างบางให้ตื่น  เพราะเลยเวลาปิดร้านมามากแล้ว  แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีท่าทีจะตื่นเลยสักนิด


......................................................



"นอนที่นี่ไปก่อนล่ะกัน"  ไคท์พยุงร่างบางที่ไม่ได้สติของจูโรมาที่เตียงนอนนุ่มภายในห้องนอนส่วนตัวของตัวเอง  แทนที่จะเปิดห้องให้อีกห้อง  แต่ด้วยเพราะเค้าเห็นน้ำตาของชายหนุ่มร่างบางที่ไหลออกมา  ทั้งๆ ที่ยังหลับ  ทำให้เค้ารู้สึกว่าไม่สามารถทิ้งให้คนๆ นี้อยู่ลำพังได้

 

 

ไคท์ห่มผ้าให้ชายหนุ่มร่างบางใบหน้าหวานที่ตอนนี้เมาหลับไม่ได้สติ  แต่น้ำตายังไหลอยู่ไม่ยอมหยุด  เค้านั่งลงบนเตียงข้างๆ สายตามองไปยังใบหน้าขาวแต่ขึ้นสีเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์  นิ้วมือเรียวเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา ก่อนจะปัดปอยผมสวยสีทองแล้วผมลูบผมเบาๆ

 

 

"ทำไมคุณถึงร้องไห้"  ไคท์มองใบหน้าติดหวานด้วยความสงสัย ก่อนจะเผลอก้มลงจูบหน้าผากมนของชายหนุ่มร่างบางที่เค้าไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ

 

 

"หลับซะนะคนดี  มีผมอยู่ใกล้ๆ อย่าร้องไห้อีกเลยนะ"  เพียงแค่เห็นน้ำตาของร่างบาง  กลับทำให้ไคท์รู้สึกเป็นห่วงมากมายขนาดนี้  เค้าจึงตัดสินใจดูแลร่างบางทั้งคืน



.......................................................


แสงแดดยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่กระทบกับใบหน้าขาวหวานของชายหนุ่มร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงนุ่นหลังใหญ่  ทำให้เจ้าต้องลืมตาตื่นขึ้น

 

 

"ที่นี่ที่ไหนเนี้ย"  เมื่อจูโรลืมตาขึ้นก้พูดเสียงงัวเงียเมื่อพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องนอนที่คอนโดของตัวเอง  เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าพยายามมองดูรอบๆ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อหันไปพบกับชายหนุ่มอีกคนที่นอนอยู่ข้างกายพร้อมลำแขนพาดกอดตัวเองอยู่

 

 

"โอ๊ย!!!" จูโร่สะดุ้งสุดตัวดีดตัวเองขึ้นนั่ง แต่ด้วยอาการเมาค้างทำให้รู้สึกปวดหัวแทบจะระเบิดทันทีที่ลุกขึ้น  จูโรพยายามคิดทบทวนว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง  แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้

 

 

"อืม....ตื่นแล้วหรอ  นอนต่ออีกหน่อยนะ"  ชายหนุ่มผิวแทนพูดโดยไม่ลืมตาขึ้นมามองจูโร  แขนที่กอดร่างบางไว้ก็กำชับให้แน่นขึ้น  ทำให้จูโรต้องล้มตัวลงนอนต่อ  แม้จะพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่งแต่เพราะเมื่อคืนดื่มมากจนเกินไปทำให้ไม่มีแรงและปวดหัวมากกว่าเดิม  จะโวยวายก็ไม่ไหว  และแล้วความง่วงก็จู่โจมอีกครั้ง

 

..................................................

 

 

"ตื่นเถอะครับ  ตื่นมาทานอะไรรองท้องก่อนนะ"  เสียงทุ้มนุ่มของไคท์เรียกปลุกร่างบางให้ตื่น  จูโรลืมตาขึ้นก็ต้องตกใจเมื่อคนที่มาปลุกยื่นหน้าเข้ามาใกล้



"คุณเป็นใคร!!!  ที่นี่ที่ไหน!!!  โอ๊ย!!!"  จูโรดีดตัวเองขึ้นนั่งมือเรียวเล็กพลักคนตรงหน้าให้ออกห่างด้วยความตกใจ  แต่แล้วต้องเอามือกุมหัวตัวเองอีกครั้ง  เพราะอาการเมาค้าง

 


"ใจเย็นๆ ครับ  ผมไคท์ เจ้าของบาร์ที่คุณไปดื่มเมื่อคืน  พอดีว่าเมื่อคืนคุณเมามาก  ผมไม่รู้จะไปส่งคุณที่ไหน  ก็เลยพามาที่นี่นะครับ  ที่นี่ห้องของผมเอง  เอ่อ...คุณ"  ไคท์พูดอธิบายเสียยาวเพื่อให้ร่างบางเข้าใจ  แต่ดูเหมือนจะไม่เข้าหูคนฟังเลยสักนิด

 


"เด๋วผมเอายาแก้เมาค้างให้นะครับ  อาการจะได้ดีขึ้น"  ไคท์พูดจบก็เดินตัวปลิวออกจากห้องไป  ทิ้งให้จูโรนั่งงงพยายามลำดับเหตุการณ์เมื่อวานจนถึงตอนนี้  แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มที่นอนกอดเค้าเมื่อตอนสะดุ้งตื่นคือคนเมื่อกี้  ก็ทำให้เจ้าตัวต้องรีบสำรวจตัวเอง

 


"เฮ้อ.....ยังอยู่ครบ"  จูโรถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก  เมื่อสำรวจตัวเองก็พบว่าเสื้อผ้ายังเป็นชุดเดิมที่ใส่เมื่อวาน  ไม่ได้ถูกถอดออกไป

 

"เป็นอะไรไปครับ  อะไรที่ว่า 'ยังอยู่ครบ' " ไคท์เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มน้อยๆ  พร้อมถาดอาหารและยาแก้เมาค้าง ทำให้จูโรสะดุ้งอีกครั้งมองคนถามแต่ก็ไม่ตอบอะไรออกมา



"ทานข้าวต้นร้อนๆ สักหน่อยนะครับ  แล้วก็ทานยาด้วย"  จูโรมองหน้าชายหนุ่มผิวแทนสลับกับถาดข้าวต้ม  แล้วตัดสินใจลงมือทาน  แต่ทานได้ไม่มากเพราะของเก่าเมื่อคืนอยากจะออกมาข้างนอกมากกว่า



"ไม่ต้องฝืนกินให้หมดหรอกครับ  แค่รองท้องแล้วจะได้กินยา  อาการคุณก็จะดีขึ้นเอง  เอ่อ....คุณ"

 

"จูโร"

 

"หืม?"



"จูโร   ชื่อจูโร"

 

"ครับ  จูโร  กินยาซะนะ"  ไคท์ยิ้มหวานให้ร่างบางเมื่อในที่สุดเค้าก็รู้ชื่อของคนหน้าหวานตรงหน้า



"เมื่อคืน........นาย....ทำอะไรฉันหรือป่าว"  จูโรพยายามรวบรวมความกล้าในการจะพูดออกมา  เผื่อถามให้แน่ใจอีกครั้ง



"หืม? .....แล้วจูโรคิดว่าไงล่ะครับ"  ไคท์ไม่ยอมตอบคำถาม  แต่กลับย้อนถามชายหนุ่มร่างบางที่ล้มตัวลงนอนบนเตียงเมื่อทานยาเสร็จ

 

"ก็...ก็ไม่รู้ถึงได้ถามเนี้ย  โอ๊ย!!! ปวดหัวจัง"

 

"อย่าคิดมากสิครับ  นอนพักก่อนเถอะ"  ไคท์ส่งยิ้มหวานพร้อมก้มลงจูบหน้าผากมนของชายหนุ่มร่างบางแล้วเดินออกจากห้องไป



จูโรซึ่งกำลังตกใจกับการกระทำของชายแปลกหน้าที่ชื่อว่าไคท์  ทำให้เจ้าตัวเริ่มคิดฟุ้งซ่านว่าเมื่อคืนตัวเองโดนทำอะไรหรือเปล่า   แต่ก็ยังเข้าข้างตัวเองว่าไม่เกิดอะไรขึ้นแน่นอน  เพราะอย่างน้อยเสื้อผ้าก็ยังอยู่ครบ  ทำให้วางใจไปได้เปลาะหนึ่ง  และแล้วในหัวก็เริ่มนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวาน  น้ำตาเริ่มไหลเป็นทางอีกครั้ง  เมื่อคิดไม่ออกว่าทำไมเค้าถึงถูกทิ้ง  ความเสียใจถาโถมเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ  หญิงสาวที่รักมากที่สุดกลับบอกเลิกและทิ้งตัวเองไป

 

 

"ทำไม ทำไมถึงทิ้งผมไป"  น้ำตาของลูกผู้ชายคนหนึ่งที่เสียใจกับความรักไหลเป็นทางไม่ยอมหยุด  ไคท์ที่เดินกลับมาหลังจากไปตรวจความเรียบร้อยของบาร์ก็ไม่กล้าเข้าไปในห้อง  ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ข้างนอก   ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง



...............................................



จูโรสะดุ้งตื่นอีกครั้ง  เมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่สัมผัสบนใบหน้า  



"ผมทำให้จูโรตื่นหรอ  ผมขอเช็ดหน้าเช็ดตัวให้คุณแปปเดี๋ยว  จูโรจะได้สบายตัวไง"  ไคท์ส่งรอยยิ้มหวานให้ร่างบาง  มือก็ใช้ผาขนหนูชุบน้ำเย็นเช็ดตามใบหน้าขาว



"ไม่ต้อง  ผมจะกลับแล้ว  ขอบคุณสำหรับการดูแลอย่างดีนะครับ"  จูโรรีบลุกขึ้นจากเตียง  เมื่อรู้สึกว่าตัวเองจะต้องกลับได้แล้ว



"เด๋วสิครับ  ถึงกลับไปก็ไม่มีใครอยู่ดูแลจูโรไม่ใช่หรอ"



สิ้นประโยคของชายร่างสูงผิวแทน  ทำเอาคนฟังชะงักอยู่กับที่  น้ำตาพาลจะไหลอีกครั้ง  ร่างสูงตกใจเมื่อคำพูดของตนทำใหคนร่างบางถึงกับน้ำตาไหล  จึงเข้าไปสวมกอดด้านหลังเพื่อปลอบ

 

"ผมขอโทษ  อย่าร้องไห้เลยนะคนดี"  ร่างสูงหันตัวร่างบางดึงเข้ามากอดปลอบโยน  พร้อมมือเรียวเช็ดน้ำตาที่ไหลไม่ยอมหยุด  แต่การกระทำนั้นกลับทำให้ร่างบางยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอีก

 

 

"อุ๊บ"



ร่างบางต้องตกใจหยุดร้องไห้  ริมฝีปากบางถูกปิดด้วยริมฝีปากของอีกคน  แขนแกร่งกอดกำชับคนร่างบางให้แน่นยิ่งขึ้น  ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพล่งปากอุ่น  เมื่อร่างบางเผลอเปิดปากจะพูด  ร่างบางพยายามดิ้นขลุกอยู่ในอ้อมกอด  แต่ก็ไม่สามารถหลุดจากวงแขนนั้นได้  ความหวานในรสจูบทำให้ร่างสูงยากจะถอนตัว  เริ่มจูบรุนแรงและหนักหน่วงแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น จนร่างบางคล้อยตามยกแขนกอดคอคนตรงหน้าเพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ทรุดลงกับพื้น  ร่างสูงพอใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อร่างบางตอบสนองกับการกระทำของตัวเอง  แต่แล้วร่างสูงจำใจต้องผละออกจากริมฝีปากบาง  เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มจะขาดอาการหายใจ

 

 

ใบหน้าขาวติดหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอาย  ร่างบางยืนหอบเอาอากาศเข้าเต็มปอด  ด้วยความอายจึงรีบหันหน้าหนี  อีกทั้งยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงได้คล้อยตามคนตรงหน้า  ได้ยินเสียงหัวใจเต้นรัวและมีความรู้สึกแปลกๆ แต่รู้สึกดี

 

 

"ผมคิดได้วิธีเดียวที่จะทำให้จูโรหยุดร้อง"  ร่างสูงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างบางนิ่งไป  แต่หยุดร้องไห้แล้ว

 

"ฉันจะกลับแล้ว"  ร่างบางพูดโดยไม่หันไปมองร่างสูงเลยสักนิด  แล้วรีบเดินออกจากห้องไปทันที  ปล่อยให้ร่างสูงยืนอมยิ้มเมื่อเค้าสังเกตุเห็นอาการเขินของคนหน้าหวาน


........................................................



"เราเป็นอะไรไปเนี้ย"  จูโรพึมพัมกับตัวเองเมื่อมาถึงห้องของตัวอง  นิ้วมือเรียวลูบไล้ไปยังริมฝีปากบางที่ยังสัมผัสถึงรสจูบเมื่อครู่  ใบหน้าขาวหวานเริ่มมีสีแดงระเรื่ออีกครั้ง  ในใจเริ่มเต้นแรงเมื่อนึกถึงเจ้าของริมฝีปากที่มอบสัมผัสอันอบอุ่นให้

 

"บ้าไปแล้ว"  จูโรพยายามสะพัดหัวตัวเองไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวตัวเอง



เมื่อจูโรเดินเข้ามาในห้อง  ไม่มีเสียงใสๆ  ของหญิงสาวผู้เป็นคนรักของคนตน  ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวถูกย้ายออกไปเมื่อไรก็ไม่รู้  ความเงียบและความหนาวเหน็บเข้าเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง  น้ำตาที่หยุดไหลไปแล้วก็เริ่มไหลอีกครั้งเมื่อนึกถึงวันเวลาที่ใช้ร่วมกันมา

 

 

"พอแล้ว  หยุดร้องได้แล้ว"  จูดรบอกกับตัวเองเบาๆ ให้เข้มแข็ง  มือเรียวพยายามเช็ดน้ำตาที่ไหลแต่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลยสักนิด  สุดท้ายก็ปล่อยน้ำตาออกมากมายจนเหนื่อยและหลับไป

 



ชายหนุ่มร่างบางตื่นขึ้นมาพร้อมดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก  มองนาฬิกาข้างฝาทำให้รู้ว่าเวลาผ่านไปเร็วขนาดไหน  ตอนนี้เวลาก็ประมาณ 4 ทุ่มแล้ว  แม้จะเสียใจกับการโดนทิ้ง  ไม่อยากกินอะไร  แต่ท้องก็ยังส่งเสียงร้องประท้องขึ้นเรียกร้องอาหาร  จูโรจำใจต้องไปหาอะไรใส่ท้องก่อนจะโรคกระเพาะเสียก่อน



ชายหนุ่มร่างบางเดินเหม่อลอยบนถนนฟุตบาทผ่านร้านรวงต่างๆ  มากมาย  ผู้คนเดินวุ่นวายท่องยามราตรี  แสงสียามค่ำคืนยังเย้ายวนละลานตา  แต่ก็ไม่มีผลกับคนๆ นี้เลยสักนิด  ชายหนุ่มร่างบางหยุดเดินเมื่อสายตามองเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยของใครบางคน  จึงตัดสินใจเดินตรงเขาไปหา  แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าคนๆ นั้นมากับผู้ชายอีกคนและดูท่าทางจะเป็นคนรักกัน  เห็นหญิงสาวส่งยิ้มหวานหยอกล้ออย่างมีความสุข  ในใจเจ็บแปล๊บจุกตรงหน้าอกจนหายใจไม่ออก  เมื่อเห็นหญิงสาวที่เคยรักกันมากมีใครเขามาแทนที่ตัวเองอย่างรวดเร็ว  นัยน์ตาสีฟ้าเริ่มมีน้ำใสๆ คลออีกครั้ง  เพราะความอ่อนแอที่จู่โจมอีกครั้ง  อยู่ๆ ก็มีมือของใครบางคนมาปิดตา พร้อมกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู

 

 

"อย่าดูเลยนะครับ"  เสียงทุ้มนุ่มเจ้าของมือแกร่งเอ่ยขึ้น  ทำให้จูโรรู้ว่าเป็นใครในทันที  ไคท์ดึงคนตรงหน้าเข้าหาอกแกร่ง  กำชับแขนอีกข้างให้แน่นขึ้น  ปล่อยให้ร่างบางร้องไห้อีกครั้ง  ทั้งๆ ที่ยังใช้มืดปิดตาให้อยู่

 

"อย่าร้องไห้อีกเลยนะ  มองแค่ผมคนเดียวก็พอแล้ว"  ไคท์ปล่อยมือที่ปิดตาไว้  หันร่างบางให้มาตรงหน้า  นิ้วมือเรียวเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอาบแกมเนียนใสเบาๆ  ก้มลงจูบเช็ดน้ำตาคนตรงหน้า  โดยไม่อายใคร  มือแกร่งจูงมือร่างบางที่ตอนนี้หยุดร้องไห้แล้วให้เดินตามอย่างว่าง่าย

 

 

.....................................................




จูโรมองดูรอบๆ  ห้อง  ซึ่งเป็นห้องเดิมที่เค้าตื่นมาตอนเช้าหลังจากเมาหลับไม่ได้สติ  เค้ามาที่นี่อีกครั้งเพราะร่างสูงพามา  ในใจยังคิดว่าทำไมตามมาง่ายๆ อย่างไม่รู้สาเหตุ  แต่ตอนนี้เค้าต้องการใครสักคนอยู่เป็นเพื่อน  ไม่อยากอยู่คนเดียวก็เท่านั้น

 

"ดื่มน้ำเย็นๆ ก่อนนะครับ  จะได้ใจเย็นลง"  ไคท์ส่งยิ้มหวานพร้อมยื่นแก้วน้ำให้ร่างบางที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟา

 

"...."

 

"จูโร"

 

"อึก   อึก  ฮือ  ฮือ...."



"คนดี  อย่าร้องเลยนะ"  ไคท์ตกใจรีบเข้ามากอดปลอบคนตรงหน้าที่ปล่อยโฮอีกครั้ง  นิ้วมือเรียวเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่ยอมหยุด

 

 

"อุ๊บ"

 

ร่างบางที่กำลังร้องไห้ต้องหยุดร้องเมื่อริมฝีปากบางถูกริมฝีปากของอีกคนประกอบเข้ามา  ลิ้นร้อนของร่างสูงแทรกเข้าไปในดพล่งปากอุ่น  ดูเหมือนร่างบางจะสงบลงแล้ว  แต่ร่างสูงกลับไม่ยอมถอนริมฝีปากออก  ความหวานที่ได้รับยิ่งทำให้ร่างสูงต้องการมากขึ้นเรื่อยๆ  ริมฝีปากหนาบดริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงด้วยความหลงไหลจนหยุดไม่อยู่   พลักคนตรงหน้าให้ล้มลง



มือแกร่งสอดเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตตัวบาง  ลูบไล้หน้าท้องเนียน  ริมฝีปากยังคงอยู่ที่เดิม  ร่างบางเริ่มรู้สึกตัวหลังจากเคลิ้มกับรสจูบ  พยายามดันคนตรงหน้าให้ออกห่าง  แต่ไม่เป็นผล  เมื่อริมฝีปากล่ะออกจากกัน  ร่างสูงเลื่อนหน้าลงมาซุกไซ้ตรงซอกคอขาวจูบพรมไปทั่ว  มือซุกซนไม่อยู่นิ่งลูบไล้ไปทั่วอก  แล้วจัดการเลิกเสื้อของร่างบางขึ้น  เผยให้เห็นหน้าอกเนียนขาว  พร้อมยอดสีชมพูที่กำลังชูชันน่าหลงไหล  มือแกร่งบีบแฟ้นทั้งสองก่อนจะประกอบปากลงดูดดัน  ทำให้คนข้างใต้แอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่าน  และเผลอส่งเสียงน่าอายออกมา  แล้วร่างสูงอุ้มก็ร่างบางไปยังที่เตียงนอนนุ่มหลังใหญ่

 

ใบหน้าขาวมีสีแดงจัดด้วยความอาย  รีบใช้มือเรียวปิดปากตัวเองเอาไว้  ดวงตายังบวมช้ำเพราะร้องไห้อย่างหนัก  แต่นัยน์ตาสีฟ้ากลับหวานเยิ้มด้วยแรงกระตุ้นที่ร่างสูงมอบให้

 

"ผมอยากฟังเสียงของจูโรนะ"  ร่างสูงพร้อมดึงมือร่างบางที่ปิดปากออกแล้วก้มลงจูบอีกครั้ง



มือแกร่งลูบไล้ไปทั่วหน้าอก  บีบแฟ้นยอดทั้งสองจนร่างบางเริ่มทนไม่ไหว  ร่างสูงเหมือนจะรู้ทันรีบดึงกางเกงที่ทำให้ร่างบางอึดอัดออก เผยให้เห็นว่าของร่างบางตื่นตัวอย่างมากภายใต้กางเกงตัวจิ๋ว  มือแกร่งลูบไล้หยอกล้อเล็กน้อย  ก่อนจะดึงผ้าชิ้นสุดท้ายที่ปิดบังแก่นกายเอาไว้



เมื่อปราการสุดท้ายได้หมดไป  เผยให้เห็นแก่นกายชูชันที่ตื่นตัวเต็มที่ของร่างบาง  มือแกร่งเข้ากอบกุมพร้อมขยับขึ้นลงช้าๆ

 

"มะ...ไม่  หยุดนะ"  

 

ร่างบางพยายามร้องห้าม  มือเรียวเล็กพยายามดันร่างสูงให้ออกห่าง  แต่แล้วความเสียวซ่านกลับมีมากขึ้นเรื่อยๆ  เสียง้องให้หยุดกลับเป็นเสียงครวญคราง  แล้วต้องสะดุ้งเมื่อแก่นกายของตัวเองถูกครอบครองด้วยปากของร่างสูง  ดูดดันขบเม้มตรงปลายทำให้ร่างบางต้องแอ่นสะโพกรับ แล้วร่างสูงก็เริ่มขยับขึ้นลงช้าๆ  ก่อนจะเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น  มือข้างหนึ่งยังกำแก่นกายขยับขึ้นลงพร้อมกัน  ส่วนอีกข้างบีบแฟ้นสะโพกมน  ร่างบางเสียวซ่านยกสะโพกตามจังหวะ

 

"อ่า....อ๊า....อื้ม....มะ  ไม่ไหวแล้ว  อ่า" 

 

ร่างบางสะพัดหัวไปมาด้วยความเสียว  และมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก  ก่อนจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยน้ำรักเต็มปากร่างสูงที่จัดการกลืนจนหมด

 

"คนดีของผม"  ไคท์พูดกระซิบข้างหูร่างบางที่กำลังเหนื่อยอบพร้อมจูบหน้าผากมน  ริมฝีปากเรียวประกบริมฝีปากบางอีกครั้ง  ลิ้นร้อนควาญหาความหวานในโพล่งปากอุ่น  มือแกร่งบีบแฟ้นสะโพกมนกระตุ้นอารมณ์ของคนข้างล่างอีกครั้ง



"อึก....ไม่....เจ็บ   เอาออกไป"  จูโรบอกร่างสูงน้ำตาเล็ด  เมื่อทางคับแคบของตนถูกรุกล้ำ  ร่างสูงไม่ยอมถอนออกกลับสอดนิ้วเข้าไปเพิ่มเป็นสามเพื่อเกิดทางคับแคบสีชมพู  แล้วขยับนิ้วมือเข้าออกช้าๆ  เพื่อให้ร่างบางปรับตัว

 

"อย่าเกร็งครับคนดี  ผมจะทำเบาๆ"  ไคท์กระซิบข้างหูร่างบางให้ผ่อนคลาย  แล้วเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น  ทำให้ร่างข้างใต้เสียวซ่านจนต้องยกสะโพกตามจังหวะ  เมื่อไคท์เห็นว่าพร้อมแล้วจึงถอนนิ้วเรียวออก  มือทั้งสองแยกขาเรียวให้กางออก  ร่างบางตกใจเมื่อเห็นแก่นกายของร่างสูง  ไม่รู้ว่าเสื้อผ้าของร่างสูงถูกถอดออกไปเมื่อไร

 

 

"อึก....ไม่" 

 

ร่างบางร้องเสียงหลง  เมื่อแก่นกายของร่างสูงเข้าไปแทนที่จนสุด  ร่างสูงจึงรีบจูบเล้าโลมเพื่อให้ร่างบางลดความเจ็บปวด  ก่อนจะเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ  แล้วเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น  ความเสียวซ่านที่ได้รับทำให้ร่างบางขยับสะโพกรับตามจังหวะ  อกเนียนแอ่นเข้าหาคนร่างสูงที่ทับอยู่ด้านบน  มือเรียวทั้งสองจิกบนไหล่แกร่งเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด  

 

 

"อ๊า...อ๊า...อื้ม...อ๊า"  ร่างบางส่งเสียงครางกระเส่าออกมาโดยไม่อายใคร  ร่างสูงครางเบาในลำคออย่างพอใจ  สองเสียงครวญครางประสานกัน

 

 

"ไม่ไหวแล้ว"



"เรียกชื่อผม  จูโร"

 

"คะ...ไคท์"

 

เพียงร่างบางเรียกชื่อ  ร่างสูงถึงอดใจไม่อยู่จูบริมฝีปากบางอีกครั้ง  ร่างบางกระตุกเกร็งเมื่อถึงจุดสุดยอด  น้ำรักถูกปลดปล่อยออกมาเปลอะเปื้อนเต็มหน้าท้องขาวเนียน  ร่างสูงเร่งจังหวะเร็วขึ้นเพื่อให้ตนถึงปลายทาง  แล้วปลดปล่อยน้ำรักของตนจนหมดในทางสีชมพู   ค่อยๆ ถอนตัวออกมาล้มตัวลงนอนข้างกายร่างบาง  แขนแกร่งดึงร่างบางเข้ามากอด  ก้มลงจูบหน้าผากมนก่อนจะผล็อยหลับไปทั้งคู่




"อื้ม....."  จูโรค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น  เมื่อรู้สึกว่าอึดอัดเพราะมีบางอย่างทับตัวเองอยู่  เมื่อตื่นเต็มที่ก็รู้สาเหตุว่ามีคนนอนกอดตัวเองอยู่  แถมตัวเองยังหนุนแขนแกร่งแทนหมอนอีกด้วย  ร่างบางเริ่มหน้าแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

 

 

"เราทำอะไรลงไปเนี้ย  เสียใจมากถึงขั้นเสียตัวให้กับผู้ชาย"  ร่างบางบ่นพึมพัมกับตัวเองเบาๆ แล้วพยายามยกแขนที่พาดตัวเองออกอย่างเบามือ  แล้วรีบย่องออกจากห้องไป

 

...............................................

 

เสียงน้ำกระทบร่างกาย  จูโรปล่อยให้สายน้ำชำระร่างกายในห้องน้ำของคอนโดตัวเองอย่างผ่อนคลาย  ร่างกายที่ขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงจากเมื่อคืน  เป็นครั้งแรกที่จูโรมีอะไรกับผู้ชาย  แถมยังเป็นคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกันมาก่อน  ใจหนึ่งอยากที่จะลืมให้หมด  แต่อีกใจกลับรู้สึกดี

 

"หวังว่าเราคงไม่ได้เจอกันอีกนะ"  ในที่สุดจูโรตัดสินใจลืมเหตุการณ์เมื่อคืนทั้งหมด  แต่ในใจลึกๆ  ยังคงไม่ลืมคนที่ชื่อไคท์

 

..............................................

 

"วันนี้ครูจะแนะนำครูประจำชั้นคนใหม่  เค้าจะมาเป็นครูประจำชั้นแทนครูเอลที่ลาออกไป"  ครูมอททา  ครูสาวประจำห้องพยาบาลมาเป็นครูประจำชั้นชั่วคราวบอกนักเรียนในห้องทุกคน



เสียงเจี๊ยวจ๊าวเริ่มดังขึ้น  เมื่อได้ฟังเรื่องครูประจำชั้นคนใหม่



'ครูค่ะ  เป็นครูผู้ชายหรือผู้หญิงค่ะ'

 

 

'สวยไหมครับ/หล่อไหมค่ะ'

 

 

เสียงเด็กนักเรียนร้องถามด้วยความอยากรู้  แต่มีบางคนที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี  ไม่ตื่นเต้นกับข่าวนี้สักเท่าไร



"เงียบๆ กันได้แล้วจ๊ะเด็กๆ   เชิญค่ะ"

 

ทันทีที่ครูประจำชั้นคนใหม่เดินเข้ามา  เด็กนักเรียนทุกคนเงียบกริบจ้องมองครูประจำชั้นคนใหม่ไม่กระพริบตา  ชายหนุ่มร่างบางผิวขาว  ผมสีทองยาวสวยถูกมัดรวบเรียบร้อย  ยืนตรงหน้าชั้นเรียน  นัยน์ตาสีฟ้าสวยรับกับใบหน้าหวาน ยิ้มบางๆ ให้กับเด็กๆ

 

 

"เด็กๆ จ๊ะ นี่ครูจูโรจะมาเป็นครูประจำชั้นของพวกเธอตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

 

"ผมจูโร  จะมาเป็นครูประจำชั้นของห้องนี้  ขอฝากตัวด้วยนะครับ"  จูโรกล่าวแนะนำตัวเองขึ้น  น้ำเสียงหวานทำให้คนฟังตกอยู่ในภวังค์



"ขอให้พวกเธอทุกคนเป็นเด็กดีนะ  แล้วอย่าดื้อกับครูจูโร  ที่สำคัญอย่าได้คิดแกล้งครูคนใหม่  เข้าใจไหมทุกคน"



"ค่ะ/ครับ"


"งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะค่ะ"  ครูมอททาพูดกระซิบกับครูหนุ่มร่างบางแล้วปลีกตัวออกจากห้องไป

 

 

 

"งั้นครูว่ามาทำความรู้จักกันก่อนดีไหม"  จูโรพูดพร้อมพลิกแฟ้มรายชื่อนักเรียนเริ่มขานชื่อทำความรู้จักกับนักเรียนทีละคน

 

"โทมัส  ซี ลานซ์"


"ครับ"



"ไคท์  โอลิเทีย"  จูโรขานชื่อเด็กนักเรียนคนนี้ทำให้นึกถึงชายหนุ่มที่เค้าตัดสินใจลืมเมื่อ 2-3 วันก่อน  ในใจก็คิดว่าคงเป็นไปไม่ได้  อาจชื่อเหมือนกันเท่านั้น

 

"ครับ"

 

เสียงฟังคุ้นหู  จูโรเงยหน้าจากแฟ้มรายชื่อมองคนที่ขานรับก็ต้องตกใจเมื่อคนที่กำลังนึกถึงเมื่อครู่จะเป็นคนเดียวกับนักเรียนของตน  คนที่ตัดสินใจว่าจะลืมกลับมาอยู่ตรงหน้า  เมื่อต่างคนต่างสบตากัน  ไคท์ส่งรอยยิ้มหวานให้จูโร  ทำให้ครูหนุ่มที่ตกตะลึงต้องรีบก้มหน้าหลบด้วยความเขิน  ใบหน้าขาวขึ้นสีเล็กน้อย  ก่อนจะตั้งสติเรียกชื่อเด็กคนต่อไป


.......................................................



"นั่งยิ้มอะไรคนเดียวครับ"  เสียงทุ้มดังมาจากข้างหลัง  ไคท์เดินเข้ามาสวมกอดด้านหลังของคนรักของตน  พร้อมก้มลงหอมแก้มเนียนใสไปฟอดใหญ่

 

 

"ฉันกำลังนึกถึงตอนที่เราเจอกันครั้งแรกนะ"  จูโรหันมาส่งยิ้มหวานให้ชายคนรักที่ตอนนี้ไม่ใช่เด็กนักเรียนของตนอีกต่อไป  แต่เป็นคนรักและคู่หมั้นของตน

 

ไคท์เดินมานั่งข้างร่างบางพร้อมโอบกอด  ความรู้สึกที่ร่างบางได้รับมันอบอุ่นและมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก  

 

"อาจเป็นเพราะพรมลิขิตที่ทำให้เราต้องพบกันและรักกันแบบนี้"  จูโรพูดพร้อมหอมแก้มคนรักเบาๆ  เอนหัวซบกับไหล่แกร่งหลับตาพริ้ม

 

"รักนะ"



"อืม....ผมก็รักจูโรโร่นะ"

 

ไคท์จูบหน้าผากมนของคนรักพร้อมกระชับอ้อมแขนกอดร่างบางให้แน่นขึ้นอีก

 

...............................................................

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

คิดว่าจะไม่มีของสองคนนี้ซะอีก

#1 By 36miwaku36 on 2010-09-30 02:13