P.10




"มัส.....ซี"




"มัสซี"




"มัสซี  อย่าเป็นอะไรไปนะ  ฉันอยู่นี่แล้ว ได้ยินฉันไหม มัสซี ลืมตาสิ มองหน้าฉัน"






'โทมัส  นายอยู่ไหน ช่วยฉันด้วย โท....มัส'



'นั่นนายใช่ไหม เสียงนายใช่ไหม ฉันกล้ว กลัวที่จะตาย กลัวที่จะไม่ได้เจอนาย ไม่ได้เจอท่านพ่อ ท่านแม่ อึก อึก อึก' 



'ทำไมมันมืดแบบนี้    มองไม่เห็นอะไรเลย    ไม่เอา   อย่าเข้ามา!!!   หยุดนะ!!!  ปล่อยฉันไปเถอะ     ไม่!!!       ไม่นะ     ไม่!!!!       โทมัส นายอยู่ไหน ฉันกลัว'





'หรือว่าฉันตายแล้ว ไม่นะ ฉันยังไม่อยากตาย โท.......มัส'




"มัสซี มัสซี ตื่นสิ ลืมตาขึ้นมา นายไม่เป็นอะไรแล้ว นายปลอดภัยแล้ว นายได้ยินฉันไหม มัสซี"



'โทมัส นั่นนายใช่ไหม' 






ชายหนุ่มร่างสูงกอดร่างคนรักแน่นในอ้อมแขนแกร่ง  ปากยังพร่ามเรียกร่างบางให้ได้สติ ใบหน้าคมเข้มร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาฉายแววกังวลปรากฎอยู่ เมื่อใบหน้าหวานเริ่มซีดลงเรื่อยๆ เปลือกตาที่ปิดบังดวงตาคู่สวยก็ยังปิดสนิทยังคงมีคราบน้ำตาอาบแก้มเนียน ร่องรอยฟอกช้ำบนใบหน้าเรียวปรากฎชัดเจน เสื้อผ้าที่ร่างบางสวมอยู่ถูกฉีกขาดแทบไม่มีอะไรปิดบังร่างกายบอบบาง ปรากฎรอยจ้ำสีแดงทั่วอกขาวบาง





"ฉันขอโทษ ขอโทษ ที่ตามหานายช้าไป ความผิดของฉันเอง ขอโทษ ขอโทษ อย่าเป็นอะไรนะ ตื่นขึ้นมาสิ มัสซี ตื่นสิ มองฉันหน่อย อย่าจากฉันไปแบบนี้" โทมัสยังพูดเรียกคนร่าง ปากก็ยังโทษตัวเองไม่หยุด น้ำตาที่เคยไหลมากนานกลับเริ่มไหลไม่หยุด เมื่อคิดว่าคนในอ้อมกอดจะเป็นอะไร



โทมัสแทบคลั่งเมื่อเค้าเจอมัสซีในสภาพที่เค้าไม่สามารถทนได้ ด้วยความโกรธ ความตกใจที่เห็นคนรักกำลังโดนทำร้าย

......................................................................








โทมัสออกตามหาคนรัก เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยตามที่นัดไว้นานแล้ว วงแหวนเวทย์แห่งพันธะสัญญาที่ตนได้ทำไว้กับมัสซีบนหน้าอกแกร่งยังไม่ปรากฎฉายแววใดๆ ซึ่งบ่งบอกว่าร่างบางยังไม่ได้ไปดื่มเลือดของใคร ดังนั้นร่างสูงจึงมั่นใจว่าร่างบางต้องมาหาเค้าแน่ เพราะหลังจากเกิดเรื่องเมื่อตอนเข้าค่าย ร่างบางก็สัญญากับเค้าไว้แล้ว และพันธะสัญญานั่นมันมีอนุภาพร้ายแรงเกินกว่าร่างบางจะทนได้




โทมัสจึงตัดสินใจไปหาร่างบางที่บ้าน แต่กลับพบซีซ่าพ่อบ้านแวมไพร์แทน ทำให้รู้ว่ามัสซีออกมาตามที่ตนนัดไว้นานแล้ว โทมัสกังวลและร้อนรนมากขึ้นกว่าเดิม ในใจรู้สึกเป็นห่วงมัสซีมากขึ้นเรื่อยๆ




โทมัสร่ายเวทย์โบราณทันที ทั้งที่เค้าตัดสินใจจะไม่ใช้เวทย์ที่มีพลังรุนแรงใดๆ ทั้งสิ้น สัญลักษณ์วงแหวนบนหน้าอกแกร่งเริ่มปรากฎสีแดงเข้มจนสามารถมองทะลุเสื้อที่เจ้าตัวใส่อยู่ ใบหน้าคมเรียบเฉย เปลือกตาที่ปิดนัยน์สีน้ำเงินสักพักก็ลืมขึ้น พร้อมฉายแววความโกรธและแข็งกร้าว ริมฝีปากหนาพึมพัมเล็กน้อย ก่อนจะหายตัวไปทันที














อ๊ากกกกกกกกกกกกกก




ตุ๊บ!!!!!




โครม!!!!!






ร่างสูงปรากฎตัวขึ้นในมุมมืดในห้องที่เหม็นอับ มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อย แต่เพียงพอที่จะเห็นว่าภายในห้องเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทว่าคนในห้องไม่สังเกตุเลยสักนิดว่ามีคนเพิ่มมาอีกคน เพราะมัวสนใจร่างบอบบางที่กำลังกรีดร้องอยู่กลางห้อง เมื่อโทมัสเห็นภาพตรงหน้าความโกรธมากยิ่งขึ้นทวีคูณ คนรักของตนกำลังถูกย่ำยี เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวปนเสียงร้องไห้ดังไปทั่วห้องไม่หยุด





โทมัสร่ายเวทย์เข้าจู่โจมคนที่กำลังพยายามย่ำยีร่างบาง เวทย์โบราณและรุนแรงตรงเข้าร่างของคนๆ นั้นทันที ควันสีแดงที่พุ่งจู่โจมเข้าร่างกายนั้นเริ่มทำให้ร่างของคนชั่วช้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดเริ่มไหลออกจากสองตา มือหยาบกร้านที่กำลังจับต้องร่างบางเริ่มบิดงอเพราะกระดูกหักภายใน ชายผู้โชคร้ายร้องโหยหวน ก่อนร่างใหญ่โตจะปลิวไปกระแทกผนังร่วงลงกับพื้น แล้วสลบไป




เมื่อคนที่เหลือเห็นเพื่อนตัวเองโดนอะไรบางอย่างทำร้าย ความรู้สึกเสียวหวาบทำให้ขนลุก สัมผัสถึงรังสีความโหดเหี้ยมที่แผ่ออกมาจากมุมมืดของห้อง แต่กลับมองไม่เห็นใคร ความกลัวเริ่มเกิดขึ้นอย่างไม่เคยมีมาก่อน ยังไม่ทันจะได้ร่ายเวทย์โต้ตอบหรือป้องกันตัวใดๆ ทุกคนที่เหลือก็ถูกจัดการ และตกอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างปกติได้อีกต่อไปตลอดชีวิต




โทมัสรีบถลาตัวเองเข้าไปกอดร่างบางไว้แนบอก เมื่อเค้าเห็นร่างบางเต็มตา ทำให้เค้ายิ่งโกรธคนที่ทำร้ายร่างของคนในอ้อมกอดมากยิ่งขึ้น นัยน์ตาแข็งกร้าวอีกครั้ง ปากร่ายเวทย์ขึ้นด้วยเสียงเยือกเย็น แต่คราวนี้เป็นคำสาปรุนแรงยิ่งกว่าคำสาปใดๆ ทั้งมวล และไม่สามารถแก้ได้ หากไม่ใช่ผู้มีพลังเวทย์กล้าแกร่งหรือเจ้าของคำสาป






"มัสซี  มัสซี  ฉันอยู่นี่แล้ว นายปลอดภัยแล้ว ลืมตามองหน้าฉันหน่อย" โทมัสยังพร่ามเรียกคนรัก หวังให้ลืมตาตื่นสักนิด




"อื้ม..โท....มัส  นายมาแล้ว" เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้น เสียงเรียกชื่อโทมัสเปล่งออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปิดไปอย่างเดิม พร้อมสติที่หมดไป




"มัสซี!!! อย่าเป็นอะไรนะ" โทมัสยิ้มดีใจที่ร่างบางยังเรียกชื่อเค้าได้ แต่ก็ต้องหุบลงทันที เมื่อเห็นร่างบางสลบไป เค้ารีบอุ้มร่างบางกระชับในอ้อมแขนแกร่งแล้วพึมพัมก่อนจะหายตัวไปทันที




..........................................................

Comment

Comment:

Tweet

ค่ะ พยายามนะคะจะรออ่าน

#3 By 36miwaku36 on 2010-10-03 01:33

เล่าย้อนเหตุการณ์ค่ะ เหอเหอ

#2 By R_lin on 2010-09-30 21:37

งงกับไอ้แรกๆนะ

คือจะเล่าย้อนเหตุการณืหรือว่าไงค่ะ ??

#1 By 36miwaku36 on 2010-09-30 13:43