P.11






"ซีซ่า!!! ซีซ่า!!!" 






"เปิดประตู  เปิดประตูให้ที"







เสียงกดกริ่งดังลั่นบ้าน  แถมด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อตัวเองดังโวกเวก ซีซ่าแทบจะหายตัวไปอยู่หน้าบ้านเพื่อจะได้รู้ว่าใครมาทำเสียงดังอยู่หน้าประตูยามค่ำคืน ด้วยความกลัวคนเป็นนายจะตื่น






"มาแล้วครับ มาแล้วครับ......เสียงคุณโทมัสนิ" ซีซ่ารีบไขกุญแจเปิดประตูให้เด็กหนุ่ม





"มีอะไรครับ มาดึกดื่นปานนี้ เดี๋ยวทางบ้านก็จะว่าเอานะครับคุณโท.....อ่ะ!!! นายน้อย!!!" ซีซ่าที่เปิดประตูมาเห็นโทมัสยืนอุ้มร่างนายน้อยที่สลบอยู่โดยมีผ้าห่อตัวอีกชั้น ใบหน้าขาวมีร่องรอยถูกทำร้าย ซีซ่ารีบเข้ามาแย่งอุ้มนายน้อยของตนแต่โทมัสกลับไม่ยอมปล่อย แถมกระชับร่างในอ้อมกอดแน่นขึ้น ซีซ่าจึงปล่อยให้โทมัสอุ้มต่อไป





"เกิดอะไรขึ้นครับ อุ้มนายน้้อยขึ้นห้องดีกว่าครับ ตามกระผมมาทางนี้ครับ"  ซีซ่าถามพร้อมออกเดินนำไปยังห้องนอนของมัสซี




"คุณซีซ่าครับ ตามหมอให้ผมหน่อย แล้วผมจะเล่าให้ฟังครับ แต่ตอนนี้ตามหมอให้หน่อยครับ"  โทมัสวางมัสซีบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ หันมาบอกซีซ่าด้วยด้วยแววตากังวล




"ครับ  ครับ  เดี๋ยวกระผมจะตามให้ครับ"  ซีซ่ารีบวิ่งออกจากห้องไปทันที





"มัส ซี  ไม่เป็นอะไรแล้วนะ นายปลอดภัยแล้ว"  โทมัสพูดเบาๆ แล้วพึมพัมร่ายเวทย์กรีดข้อมือตัวเอง  เลือดสีแดงสดเริ่มไหลออกมาเป็นทางกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งเต็มห้อง เค้ายื่นแขนออกไปจ่อปากร่างบางให้เลือดค่อยๆ ไหลซึมเข้าปากที่ซีดเซียว ดูเหมือนมันจะทำให้มัสซีรู้สึกตัวเล็กน้อย ใบหน้าขาวซีดนั้นเริ่มดูดีขึ้นมานิดหน่อย ทำให้โทมัสใจชื่นขึ้นมาที่ร่างบางยังกลืนเลือดลงคอได้ เพราะคืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง  มัสซีต้องดื่มเลือดของเค้า แต่เกิดเรื่องเสียก่อนจึงทำให้มัสซีไม่สามารถป้องกันตัวเองได้





โทมัสปล่อยให้เลือดของตัวเองไหลอยู่สักพักก็พึมพัมปิดบาดแผล มือเรียวกุมมือร่างบางแน่นด้วยความเป็นห่วง








"มัส ซี  มัสซี  ลูกเป็นอะไร"  เสียงของมายธัสพ่อของมัสซีดังมาแต่ไกล  มายธัสและเนสรี่ตกใจมากเมื่อซีซ่าเข้ามาบอกว่ามัสซีถูกทำร้ายบาดเจ็บ





"คุณค่ะ ใจเย็นๆ สิค่ะ"  เนสรี่วิ่งตามชายผู้เป็นสามีติดๆ






"มัสซี!!!"  มายธัสแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อเค้าเข้ามาในห้องนอนเห็นลูกชายสุดที่รักนอนไร้สติอยู่บนเตียง ใบหน้าขาวซีดดูอิดโรยและมีร่องรอยถูกทำร้าย  เมื่อตั้งสติได้ มายธัสเข้าไปกระชากเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงลูกชายให้บอกความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของเค้า





"บอกมา!!!  ใครทำร้ายมัสซี  ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้ ทำไม"  มายธัสตะโกนถามด้วยอารมณ์โกรธ




"มัสซีโดนพ่อมดบางคนทำร้ายครับ  แต่ผมไปช่วยไว้ทัน"





"พ่อมด!!!  เป็นเพราะเธอใช่ไหม" มายธัสยิ่งโกรธเป็นทวีคูณ เมื่อรู้ว่าใครทำร้ายลูกของตน เนสรี่นั่งข้างเตียงลูกชาย มือเรียวบางลูบหัวมัสซีเบาๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวด เมื่อเห็นสภาพลูกชายของตนที่ถูกทำร้าย




"คุณค่ะ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน มาดูลูกก่อนสิค่ะ"  เนสรี่ปาดน้ำตาแล้วเรียกสามีีให้ได้สติ มายธัสจึงปล่อยโทมัสแล้วถลาไปดูลูกชายบนเตียง





"ซีซ่า  ซีซ่า หมอมารึยัง?"  มายธัสตะโกนเสียงลั่นเมื่อไม่เห็นหมอแวมไพร์ประจำตระกูลมาสักที




"มาแล้วครับ มาแล้ว"  ซีซ่าเดินนำชายหนุ่มร่างโปร่ง ผิวขาวซีด ใบหน้าอ่อนโยนเข้ามาในห้อง โรโร่หมอแวมไพร์หนุ่มโค้งคำนับผู้เป็นนายก่อนเข้าไปดูอาการนายน้อยบนเตียง





"เร็วๆ สิ โรโร่ ลูกฉันเป็นยังไงบ้าง" มายธัสถามด้วยความร้อนรน ทั้งที่โรโร่ยังไม่ทันได้ตรวจอะไรเลย





"คุณค่ะ เราออกไปรอข้างนอกกันดีกว่า ตอนนี้ให้หมอโรโร่ดูอาการของลูกก่อน  โทมัสด้วยจ๊ะ"  เนสรี่พยายามดึงทั้งสองคนออกจากห้องเพื่อเปิดทางให้หมอโรโร่ตรวจดูอาการมัสซีได้สะดวก







"เรื่องมันเป็นยังไง บอกฉันมาสิ"  มายธัสตอนนี้เริ่มสงบสติอารมณ์ได้ จึงหันไปถามโทมัสที่นั่งชะเง้อมองไปยังห้องนอนมัสซีไม่หยุด ทั้งสามออกมารอหมอโรโร่ตรวจมัสซีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น




"เอ่อ.........คือว่า...." โทมัสหันมองหน้ามายธัสที่ตอนนี้เริ่มแผ่ความเยือกเย็นแฝงด้วยรังสีความโกรธปนออกมา




"มัสซีออกไปพบผมตามที่เรานัดกันไว้  ผมรอมัสซีเท่าไรก็ไม่มาสักที  ผมเลยมาดูที่บ้านก็พบว่ามัสซีออกมานานแล้ว  ผมเริ่มสังหรณ์ใจว่าอาจจะเกิดเรื่องกับมัสซีก็ได้ ผมเริ่มตามหา สุดท้ายผมก็พบมัสซีกำลังถูกทำร้ายอยู่ จึงเข้าไปช่วยไว้ แล้วพากลับมาที่นี่" โทมัสเล่าให้มายธัสและเนสรี่ฟัง 





"ขอบใจโทมัสมากนะจ๊ะ แม่ไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี"  เนสรี่ยิ้มหวานขอบคุณให้โทมัส




"แล้วทำไมมัสซีต้องไปพบเธอด้วย"  คำถามที่โทมัสไม่อยากจะตอบก็หลุดออกจากปากมายธัส เมื่อทั้งสามเงียบไปนาน




"คือว่า.......มัสซีต้องดื่มเลือดของผมเท่านั้น" โทมัสกลั้นใจตอบความจริงออกไป แล้วรอดูปฏิกิริยาคนทั้งสอง





"เพราะเวทย์พันธะสัญญาบ้าๆ นั้นใช่ไหม!!!  ทำไมเธอทำแบบนี้ มายุ่งกับชีวิตของมัสซีทำไม มายุ่งกับพวกเราทำไม" มายธัสแทบจะเข้าไปบีบคอเด็กหนุ่มทันทีแต่มีเนสรี่ดึงแขนไว้ให้นั่งกับที่ โทมัสได้แต่นั่งอึ้งที่ทั้งสองรู้เรื่องพันธะสัญญาระหว่างเค้ากับมัสซี







"เพราะ.......... ผมรักเค้า ผมต้องการปกป้องเค้า อยากดูแลเค้า ไม่ว่ายังไง ผมจะอยู่เคียงข้างเค้าตลอดไป ผมขอร้องนะครับ ให้ผมคบกับมัสซีเถอะครับ  ผมรู้ว่าตอนนี้มันไม่เหมาะสมที่จะพูดเรื่องนี้  ความจริงผมกะรอสักพักแล้วผมจะมาพูดเรื่องนี้กับคุณพ่อมายธัสคุณแม่เนสรี่ให้เป็นเรื่องเป็นราว ผมรอจัดการกับทางบ้านเรียบร้อยก่อน แต่ตอนนี้ผมว่าผมต้องพูดแล้ว  ผมขอมัสซีนะครับ" โทมัสนั่งลงคุกเข่าต่อหน้าทั้งสอง พูดเสียงหนักแน่น ใบหน้าคมเข้ม แววตาจริงจัง





"ไม่!!!  ฉันไม่ยอม ยังไงฉันก็ไม่ยอม เธอออกไปจากชีวิตลูกชายฉันได้แล้ว ส่วนเวทย์พันธะสัญญาอะไรนั่นนะ ถอนออกไปด้วย เป็นเพราะเธอ ทำให้มัสซีต้องเป็นแบบนี้"  มายธัสพูดเสียงกร้าว





"คุณค่ะ ใจเย็นๆ สิค่ะ โทมัสจ๊ะ แม่ว่าอย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยดีกว่านะ" เนสรี่พูดสะกิดสามี มายธัสจึงลุกไปยังห้องมัสซีแทน





"แม่ไม่ว่าอะไรลูกหรอกที่ไปทำพันธะสัญญาอะไรแบบนั้้น แม้ว่าแม่จะไม่รู้ว่ามันคือเวทย์อะไร แต่แม่รู้สึกถึงความรัก ความอบอุ่นที่แฝงอยู่ในตัวของมัสซีเสมอ  เอาเป็นว่าแม่อนุญาตให้ลูกทั้งสองคบกัน ส่วนเรื่องอื่นๆ ค่อยว่ากันทีหลัง ส่วนเรื่องคุณพ่อ แม่จะจัดการเอง อย่าเป็นกังวลเลย แม่คิดอยู่แล้วว่าโทมัสต้องดูแลลูกชายของแม่ได้ เราไปดูมัสซีกันดีกว่า คุณหมอโรโร่คงตรวจเสร็จแล้ว" เนสรี่พูดเสียงหวาน ส่งยิ้มน้อยๆ ให้เด็กหนุ่ม





"ขอบคุณครับ คุณแม่เนสรี่" โทมัสยิ้มกว้างดีใจอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยเนสรี่ก็อนุญาตให้คบกัน ไม่ต้องปิดบังหรือหลบซ่อนอะไรอีก แล้วรีบเดินตามเนสรี่เข้าดูมัสซี





"คุณหมอว่าไงค่ะ เป็นยังไงบ้าง"




"นายน้อยได้รับบาดเจ็บภายนอกเพียงเล็กน้อย แต่ภายในบอบช้ำมากเพราะโดนโจมตีทางเวทย์ ดีที่ได้รับเลือดทันเวลาและเวทย์พันธะสัญญาที่นายน้อยมีช่วยไว้ได้เยอะเลยครับ" โรโร่พูดยิ้มน้อยๆ ให้คนเป็นนายฟังให้หายกังวล






"แล้ว แล้ว รอยจ้ำพวกนี้ล่ะ มัสซีคงไม่ถูกทำอะไรอย่างอื่นใช่ไหม" เนสรี่หันไปมองร่างลูกชายที่ซีซ่ากำัลังเปลี่ยนเสื้อให้อยู่ ทำให้เห็นรอยสีแดงทั่วอกเนียน  แววตากังวลกลัวลูกชายโดนทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจ โทมัสยืนกำหมัดแน่น ความโกรธที่หายไปเริ่มเกิดขึ้นเมื่อคิดถึงที่มาของร่องรอยพวกนั้น





"สบายใจได้ครับ นายน้อยไม่ได้ถูกทำอะไร นอกจากร่องรอยพวกนี้ ดูเหมือนว่าคุณโทมัสจะไปช่วยได้ทันเวลาพอดีครับ  เดี๋ยวผมจะเตรียมยาและจะหมั่นมาดูอาการนายน้อยให้นะครับ นายใหญ่กับนายหญิงสบายใจได้ อีก 2-3 วัน นายน้อยก็จะดีขึ้นเป็นลำดับครับ ถ้ายังไงผมขอตัวก่อนนะครับ" หมอโรโร่โค้งคำนับนายทั้งสองแล้วจากไปเตรียมยาให้กับซีซ่าเพื่อเอาไว้ให้นายน้อยได้กินรักษาตัว






"โล่งอกไปทีนะค่ะคุณ งั้นเราออกไปกันดีกว่าค่ะ ลูกจะพักผ่อน" เนสรี่บีบมือสามีเบาๆ ให้ผ่อนคลายแล้วดึงสามีออกจากห้อง มายธัสแสดงสีหน้าไม่พอใจแต่ก็ยอมออกไปแต่โดยดี






"โทมัส อยู่ดูแลมัสซีที่นี่ก่อน เดี๋ยวแม่จะให้ซีซ่าเตรียมห้องนอนไว้ จะได้พักผ่อน คืนนี้เหนื่อยกันมามากแล้ว" เนสรี่หันมาบอกโทมัสเมื่อมายธัสเดินพ้นประตูไป แล้วปิดประตูเบาๆ ทิ้งให้โทมัสนั่งกุมมือบางเอาไว้อย่างนั้น




..........................................................................


 
 
 
"คุณโทมัสครับ   คุณโทมัส"
 
 
 
 
 
"อื้ม..."
 
 
 
 
 
"กระผม เตรียมห้องไว้แล้วครับ ไปนอนที่นั่นเถอะครับ คุณโทมัสเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว ไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว ไปนอนพักสักหน่อยดีกว่านะครับ เดี๋ยวกระผมจะดูแลนายน้อยต่อเองครับ"  ซีซ่าพ่อบ้านแวมไพร์สะกิดปลุกเด็กหนุ่มที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียงของนายน้อยของ ตน มือเจ้าตัวยังคงกุมมือของร่างบางที่ยังนอนอยู่บนเตียงไว้แน่น
 
 
 
 
 
"ผมเผลอหลับไปเหรอ ไม่เป็นไรครับ ผมจะอยู่ดูแลมัสซีเองครับ" โทมัสหันไปยิ้มบางๆ ให้กับซีซ่า ใบหน้าคมเข้มดูซีดเซียว ก่อนจะหันมองหน้าคนรักที่ยังนอนอยู่บนเตียงไม่รู้สึกตัว แต่สีหน้าก็ดีกว่าเมื่อคืน โทมัสเอื้อมมือไปลูบผมสีน้ำตาลแดงอย่างนุ่นนวล แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงมากมาย
 

 
 
 
"มัสซี" โทมัสเรียกชื่อคนรักอย่างแผ่วเบา หวังให้คนที่นอนอยู่รู้สึกตัวสักนิดก็ยังดี
 
 
 
 
 
ซีซ่ามองภาพตรงหน้าก็อดสงสารไม่ได้ และยังเป็นห่วงนายน้อยไม่แพ้โทมัสเช่นกัน แต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ ต้องรอให้นายน้อยฟื้นขึ้นมาเองเท่านั้น
 
 
 
 
 
 
"งั้นกระผมขอตัวไปทำงานต่อนะครับ แล้วถ้ามีอะไรเรียกผมได้ทันทีเลยนะครับคุณโทมัส" ซีซ่าพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้อง ปิดประตูอย่างเบามือ ปล่อยให้คนทั้งสองอยู่ด้วยกันตามลำพัง
 
 



"มัสซี   ต่อจากนี้ไป ฉันจะดูแลนาย ปกป้องนาย ไม่ให้ใครมาทำร้ายนายได้อีก ฉันสัญญา  ฉันรักนายนะ ได้ยินไหม"  โทมัสก้มลงจูบหน้าผากมนแล้วจูบริมฝีปากบางเบาๆ มือเรียวกุมมือคนรักแล้วนั่งมองร่างบางอยู่อย่างนั้นเหมือนกลัวว่าจะร่างนี้จะหายไปหากเค้าละสายตา



..........................................
 

Comment

Comment:

Tweet


สนุกมาก ๆ แต่เพิ่งมาอ่าน
แต่น่าจงจานจังเยย

#3 By minmin (182.52.67.173) on 2011-03-29 12:58

อ๊ายยยย น่ารักกกกกกมากกกกกกคู่นี้ๆๆๆๆมัสซีได้ใจมากเลย

#2 By อามีน่า (124.121.50.213) on 2010-10-22 08:53

big smile open-mounthed smile confused smile

#1 By i'am-toontoon on 2010-10-17 16:05