P. 15




"ซีซ่า  ที่บ้านเรามีงานอะไรเหรอ  ทำไมข้างนอกเสียงดังกันจังเลยวันนี้"  ร่างบางนอนอยู่บนเตียง มองคนที่เข้ามาในห้องด้วยแววตาสงสัย มัสซีเอ่ยถามพ่อบ้านแวมไพร์ที่กำลังนำยามาให้กินเมื่อถึงเวลาตามที่หมอสั่ง ตอนนี้เจ้าตัวกำลังนอนพักฟื้นร่างกายอยู่ในห้องนอน และถูกสั่งห้ามไม่ให้ลุกจากเตียง



"ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่วันนี้นายท่านมีงานด่วน เลยต้องเรียกให้คนอื่นๆ มารับงานถึงที่บ้าน แต่เดี๋ยวก็จะต้องออกไปที่สภาแล้วครับ นายน้อยพักผ่อนมากๆ นะครับ ประเดี๋ยวกระผมต้องขอตัวก่อนนะครับ" ซีซ่ายิ้มน้อยๆ ให้นายน้อยของตน ก่อนจะเร่งรีบออกจากห้องเมื่อเห็นนายน้อยของตนกินยาเสร็จ



"ทำไมดูรีบร้อนแบบนั้นนะ แถมมีคนตั้งมากมายมาที่บ้านอีก ท่านพ่อไม่ค่อยจะให้ใครมารับงานที่บ้านเยอะขนาดนี้  หรือจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่นะ" 



ร่างบางแอบลุกจากเตียง มองดูผ่านหน้าต่างบานโตเห็นคนเดินกันขวักไขว่จนหน้าปวดหัว แถมแต่ละคนทำสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด มัสซีได้แต่ยืนมอง พยายามคาดเดาเรื่องต่างๆ แต่ก็คิดไม่ออก แถมอาการปวดบริเวณช่วงท้องเหมือนจะปวดขึ้นมาอีก เพราะเจ้าตัวยืนนานเกินไป มัสซีจึงพาตัวเองไปนอนที่เตียงตามเดิม แล้วฤทธิ์ยาก็ทำให้เค้าหลับลึกอีกครั้ง  ทำให้ไม่ได้ยินเสียงเอะอะข้างนอกอีก



...................................................................................



บริเวณลานหน้าบ้านตระกูลไนท์ นายใหญ่ของบ้านแถมตำแหน่งหัวหน้าแวมไพร์เขตปกครองเมืองนี้ยืนมองเหล่าแวมไพร์ที่อยู่ในความปกครองของตนมารับงานด่วนในวันนี้ ภายในใจยังคิดว่ากำลังของฝ่ายตนมันน้อย แต่มันก็ไม่ได้น่ากังวลเท่าไร เพราะฝีมือของแต่ละคนเป็นที่น่าพอใจไม่น้อย แม้จะต้องขาดหลานชายที่เป็นกำลังสำคัญ เพราะได้รับบาดเจ็บจากคำสั่งของตัวเองก็ตาม แต่เจ้าหลานชายตัวดียังพยายามขอตามไปทำงานด้วย




"เอาล่ะ แจ้งไปที่สภาเวทย์เรียบร้อยแล้วใช่ไหม งั้นเรารีบไปสภาแวมไพร์ตอนนี้เลย ทุกคนรออยู่" มายธัสสั่งลูกน้องคนสนิทก่อนจะหันมาบอกภรรยาของตนที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งเตรียมตัวพร้อมอยู่แล้วเช่นกัน



"ซูม่าจ๊ะ ป้าว่าเจ้าอยู่ที่นี่ ค่อยดูมัสซีให้ป้าดีกว่า อีกอย่างเจ้าก็ยังไม่หายดี จะได้พักไปด้วย" เนสรี่หันไปบอกซูม่าเด็กหนุ่มที่ตนรักเหมือนหลานแท้ๆ ที่ยืนอยู่ข้างซีซ่าพ่อบ้านและยังเป็นพ่อของเด็กหนุ่มให้อยู่เฝ้าบ้านแทนที่จะออกไปทำงานสำคัญ ทั้งที่แขนที่รับพิษก็ยังไม่หายดี สภาพร่างกายไม่เอื้อให้ไปสู้ได้ แต่เจ้าตัวดื้อดึงคิดว่ายังสู้ไหว



"แต่ว่า.............. นายหญิงครับ"  ซูม่าพยายามจะพูดขอตามไปด้วย เพราะเค้ารู้ว่าตอนนี้กำลังของแวมไพร์มีน้อย  อย่างน้อยเค้าอยากจะไปช่วยอีกแรง



"ไม่ก็คือไม่  เข้าใจนะจ๊ะ" เนสรี่ส่งรอยยิ้มเยือกเย็น จนทำให้ซูม่าต้องพยักหน้ารับปาก ไม่ปริปากขอตามไปอีก






"พ่อก็ต้องไปด้วย ฝากดูแลนายน้อยและบ้านให้ดีนะ อย่าก่อเรื่องอีก ไม่งั้นพ่อจะฟ้องหนูคีย์"  ซีซ่าพ่อแท้ๆ ของซูม่าหันมากระซิบสั่งกำชับอีกที เพราะรู้ว่าลูกชายตัวแสบชอบรับปากแต่ไม่ยอมทำ



"โธ่....พ่อก็  งั้นผมจะดูแลนายน้อยและบ้านเป็นอย่างดี แต่ถ้ามันมาที่เขตบ้านเรา ผมจะทำตามใจนะครับ ถือว่าผมไม่ได้ออกไป แต่เรื่องเข้ามาหาเอง โอเคไหมครับ" ซูม่าแอบกระซิบเบาๆ กับพ่อไม่ให้นายใหญ่ได้ยินก่อนจะก้มหัวเคารพนายทั้งสอง และพ่อของตน โดยยืนส่งทุกคนตรงหน้าประตู มองดูทุกคนหายไปในอากาศพร้อมกับแวมไพร์คนอื่นๆ ที่มารับงานก็ทยอยจากไป



"โชคดีนะครับนายท่านนายหญิง แล้วก็พ่อด้วยนะ"




"ฉันอนุญาต แต่ห้ามทำเกินกว่าเหตุ"  เมื่อเห็นว่าทุกคนได้ไปกันหมดแล้ว ซูม่ากำลังหันหลังจะเข้าบ้านก็มีเสียงเยือกเย็นของนายใหญ่ของตนดังมาให้ได้ยิน แม้เจ้าตัวจะหายไปแล้วก็ตาม ซูม่ายืนยิ้มเล็กน้อย เมื่อได้รับคำสั่งอนุญาต



"แน่นอนครับ นายท่าน"



..........................................................



"ทางสภาแวมไพร์แจ้งเรื่องอีก้าคอนที่คาดว่าจะบุกอีกไม่กี่วันข้างหน้า"  เสียงเข้มของฟาร์เซียหัวหน้าสภาเวทย์ดังขึ้นภายในห้องประชุมใหญ่ประจำสภาเวทย์ แจ้งแก่เหล่าพ่อมดแม่มดที่มาประชุมด่วนในวันนี้



"งั้นเรื่องที่เกิดขึ้นไม่กี่อาทิตย์ก่อน ก็ได้รับการยืนยันแล้วสิว่าไม่ใช่ฝีมือของแวมไพร์" พ่อมดแก่ลูบเครายาวสีเทาของตัวเองพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่แปลกใจกับความจริงที่พึ่งได้ทราบ โดยมีฟาร์เซียพยักหน้ายืนยันคำตอบ เพราะถ้าหากดูจากลักษณะการตายของเหยื่อแต่ละคน มันก็ลงตัวพอดี



"อืม.... เป็นอีก้าคอนจริงๆ คราวนี้เราต้องร่วมมือกับทางสภาแวมไพร์แห่งชาติ เพราะจากที่เราได้รับแจ้ง มันมีประมาณ 500 แต่ผมคิดว่ามันอาจจะมีมากกว่านั้น ซึ่งเราไม่สามารถกำจัดหรือขับไล่พวกมันได้ทั้งหมด"



"แล้วจะลงมือกันเมื่อไร ยิ่งเร็วยิ่งดีนะคะ"  แม่มดสาวสวยพูดขึ้นเสียงเรียบขัดกับแววตาที่ดูตื่นเต้น



"ทางเราได้ประสานไปทางสภาแวมไพร์เรียบร้อยแล้ว  เราจะแบ่งเขตโจมตี โดยเราจะลงมือทางทิศตะวันออก ส่วนทางนู้นจะลงมือทางทิศตะวันตก ตีวงกระจายออกไป งานคราวนี้อนุญาตให้ลงมือได้เต็มที่ ขึ้นอยู่กับดุลพินิจของแต่คน  เริ่มลงมือทันทีตอนเที่ยงคืนนี้  แผนกรักษาขอให้เตรียมการให้พร้อม โดยเฉพาะยาแก้พิษ หน่วยข่าวกรองขอให้ประสานงานให้ดีกับทางแวมไพร์ เพื่อป้องกันความผิดพลาด  หน่วยโจมตีทั้งระยะใกล้และระยะไกลจงระวังตัวด้วย ขอให้ทุกคนโชคดี เริ่มปฏิบัติการ 'จู่โจมสีเทา' ได้"  เมื่อสิ้นเสียงของฟาร์เซีย พ่อมดแม่มดต่างคนต่างแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที



...................................................



"เป็นไงมั้ง  ดีขึ้นบ้างไหม"


"อืม ดีขึ้นแล้ว"


"กินข้าว กินยาแล้วนอนพักตามที่หมอสั่งไว้หรือเปล่า"


"ฉันไม่ใช่เด็กนะ ที่จะไม่ยอมกินยาตามคำสั่งหมอ"


"รู้แล้วว่าไม่ใช่เด็ก ก็พิสูจน์มาแล้วนิ.............รอฉันอีกนิดนะ ได้ไหม?"


"...."



"ฉันต้องมีงานสำคัญต้องไปทำ ถ้าเสร็จแล้วจะรีบไปหาทันทีเลย"


"...."



"มัสซี.........คิดถึงนายมากนะ  แล้วฉันจะรีบไปหานาย พักผ่อนให้มากๆ เป็นห่วงนะ"



"เดี๋ยวอย่าพึ่งว่า...ง"  มัสซีเอ่ยปากจะถามแต่ก็ไม่ทันเมื่ออีกปลายสายรีบวางหูเสียก่อน เค้ากำลังจะถามเรื่องงานสำคัญที่โทมัสบอกมาว่ามันคืออะไร แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมเปิดโอกาสให้เค้าได้ถามอะไรได้เลย



"แล้วมันเป็นงานอะไรกัน  ช่างเหอะ คงเป็นเรื่องสำคัญมากๆ ล่ะมั้ง" มัสซีพูดกับตัวเองพลางมองโทรศัพท์มือถือไปด้วย แม้จะติดใจว่าเรื่องสำคัญคืออะไร แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ได้ยินเสียงของร่างสูงที่ไม่ได้ยินมานาน  จนเจ้าตัวเผลอยิ้มออกมา



"ทำไมง่วงบ่อยจังเลย หาวววววว" แล้วอาการง่วงก็จู่โจมอีกครั้ง แม้จะสงสัย แต่ก็ขยับตัวให้นอนในท่าที่สบาย แล้วปล่อยตัวเองให้อยู่ในนิทราอีกครั้ง


...........................................................
 
 
 
Marry x'mas ย้อนหลังคร้าาาา

แล้วก็ใกล้เข้าปีใหม่แล้วนะค่ะ ขอให้ทุกคนมีความสุขนะค่ะ (^_____^)



Comment

Comment:

Tweet