P. 16




ในคืนที่มืดมิด มีเสียงโหยหวนกรีดร้องดังขึ้นให้ได้ยินเป็นระยะตามแถบเขตแนวชายป่ารอบๆ เมือง ผู้คนในเมืองต่างหลับไหลไม่ได้ยินเสียงใดๆ ที่เกิดขึ้น จากเมืองที่คึกคักเป็นประจำทุกค่ำคืน แต่คืนนี้เหมือนกับว่าทุกคนต่างพร้อมใจกันเข้านอนแต่หัวค่ำ ร้านค้าต่างปิดตั้งแต่สองทุ่มกว่า ถือว่าเป็นเรื่องที่ผิดปกติ แต่กลับไม่มีใครสงสัย เหมือนเป็นเพียงการดำเนินชีวิตในหนึ่งวันเท่านั้น แต่ความจริงทุกคนในเมืองโดยเฉพาะมนุษย์ถูกทำให้หลับใหลเพื่อป้องกันการรับรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ การร่ายมนต์นิทราของเหล่าพ่อมดและแม่มดที่มีพลังเวทย์กล้าแกร่งจำนวนมากได้เริ่มต้นขึ้นเมื่อเริ่มปฏิบัติการ 'จู่โจมสีเทา'
 
 
 
 
แสงสีแดง สีฟ้า สีส้ม สีเขียว ต่างสว่างวาบเป็นระยะบนท้องฟ้า ณ บริเวณชายป่าแถบตะวันออก มีเสียงระเบิดดังขึ้นหลายต่อหลายครั้ง สลับกับเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างทรมาน ซึ่งต่างจากอีกฝั่ง ทางทิศตะวันตก กลับไม่มีแสงใดๆ ปรากฎ มีเพียงเสียงกรีดร้องและความรู้สึกที่กดดันเยือกเย็นจับขั้วหัวใจจนกลายเป็นความน่ากลัวที่ใครก็ไม่อยากเข้าไปใกล้






'อ๊ากกกกกกก' เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น เลือดสีดำไหลทะลักออกจากบาดแผลที่เปิดกว้างตรงหน้าอกด้วยเวทย์โบราณรุนแรง



เจ้าตัวที่มีรูปร่างเหมือนงู แต่ติดที่ว่ามันมีมือเหมือนคน มีเขี้ยวยาว ลำตัวใหญ่โตสีดำ มีเล็บแหลมคมที่มีพิษร้ายแรง กลิ่นเหม็นสาปจนแทบอยากจะอาเจียน อีก้าคอนครึ่งสัตว์ครึ่งปีศาจ ถูกขับไล่ออกจากเมืองเมื่อครั้งสงครามในอดีต เพราะฆ่าพ่อมดแม่มดและเหล่าแวมไพร์เพื่อกินเลือดอย่างโหดร้าย จากความแค้นที่ถูกสะสมมานานนับปี ถูกทำทารุณ กดขี่จากเหล่าเจ้านาย อีก้าคอนเป็นเผ่าพันธุ์ที่รับใช้ทั้งพ่อมดแม่มดและแวมไพร์ที่สมัยอดีต ด้วยความแค้นจึงฆ่าและลงมือกัดกินให้สมกับที่ถูกกระทำมานาน



"ทามูสิคาต้า" เสียงตะโกนก้องดัง แสงสีแดงสดพุ่งออกมาจากฝ่ามือจู่โจมศัตรูอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ายังไม่สิ้นฤทธิ์



"ทำไมมันถึงอึดได้ขนาดนี้เนี้ย" โทมัสสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะร่ายเวทย์อีกครั้ง เมื่อเห็นอีกตัวกำลังพุ่งเข้าใส่เค้าทางด้านหลัง



"มันคงพัฒนาตัวเองมาดีล่ะมั้ง" เพื่อนพ่อมดอีกคนพูดขึ้น โดยในมือก็ยังสะบัดไม้เท้าร่ายเวทย์จู่โจมเช่นกัน



"โอ๊ะ นึกว่าใครที่ไหน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ วูปมาส" โทมัสหันไปทัก เด็กหนุ่มร่างสมส่วน ผมยาวสีม่วงแกมแดง ใบหน้าคมเข้ม ใส่แว่นตาสีดำ ไม่รู้ทำไมต้องใส่แว่นตากันแดด ทั้งๆ ที่มันมืดขนาดนี้



"ดีใจที่ได้เจอนายเช่นกัน ฉันถูกเรียกมานะ เรื่องแบบนี้ ฉันชอบอยู่แล้ว" วูปมาสหันไปยักคิ้วให้เล็กน้อยแล้วก็สะบัดไม้เท้าตัวเองใส่ศัตรูอีกตัว



"แล้วนิต้าล่ะ ทุกทีเห็นตัวติดกัน"



"โอ๊ย...อย่าทักได้ไหม เดี๋ยวได้โผล่มาจริงๆ หรอก ฉันอุตส่าห์หนีมานะเนี้ย เจ้านั้นไม่ยอมให้ฉันมานะ" วูปมาสหันมาตอบ ก่อนทั้งสองจะเร่งฝีเท้าขึ้นเพื่อหาอีค้ากอนที่ยังอยู่ในเขตที่ตนรับผิดชอบ



"ไว้เสร็จงาน ค่อยคุยกัน ฉันจะไปพักบ้านนาย โอเค?" วูปมาสพูดจบก็แยกตัวไปอีกทาง โทมัสได้แต่ตอบเบาๆ ในลำคอ แล้วเค้าก็มุ่งหน้าต่อไปเช่นกัน



...................................



"ถึงเวลากินยาแล้ว  อ้าว....หลับอยู่หรอ" ซูม่านำยามาให้มัสซีกินตามเวลาที่หมอบอก แม้จะเป็นเวลาเที่ยงคืนก็ตาม พอเข้ามาในห้องก็เห็นร่างบางนอนหลับพริ้มอยู่บนเตียง เสียงลมหายใจเป็นจังหวะและหน้าอกขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ




"มัสซี  ตื่นมากินยาก่อน"  ด้วยว่าต้องกินยาตรงเวลา ซูม่าจำใจต้องปลุกนายน้อยของตน



"อื้ม...ขออีกสักนิดได้ไหมซีซ่า" ริมฝีปากบางขยับเบาๆ เหมือนจะไม่ยอมตื่น ซ้ำยังดึงผ้าห่มคลุมตัวมากขึ้น



"มัสซี พี่บอกให้ตื่นมากินยา ไม่งั้นจะโดนดี"  เพียงแค่ได้ยินแค่นั้น จากอาการไม่ยอมตื่น เจ้าตัวลืมตาขึ้นมาแทบจะทันที โดนดีที่ว่าคือการโดนแกล้งจั๊กจี้แถมตัวเค้าเองเป็นคนบ้าจี้ด้วย ดีที่มัสซีไม่ลุกขึ้นนั่งทันที ไม่งั้นคนที่จะโดนดีคงเป็นซูม่าแทน เพราะหมอโรโร่พี่ชายจอมโหดสั่งห้ามไม่ให้นายน้อยทำอะไรที่กระทบกระเทือนต่ออวัยวะภายใน



"ตื่นแล้วๆๆ ก็คนมันง่วงนิ"  มัสซียันตัวเองขึ้นนั่ง ปากห่าวกว้างและเปลือกตาก็เหมือนจะปิดอีกครั้ง



"กินยานี่ให้หมดแล้วก็นอนต่อได้" ซูม่ายื่นยาส่งให้มัสซี ที่ทำหน้าเบ้เมื่อได้กลิ่นของยาแต่ก็รับไปกินแต่โดยดี



"แล้วทำไมซีซ่าไม่เอามาให้ผมกินเองล่ะ" มัสซีกินยาจนหมด เอ่ยถามซูม่าเมื่อปกติจะเป็นพ่อบ้านซีซ่าเอายามาให้เป็นประจำ



"พ่อไปทำธุระข้างนอก พี่เลยอยู่ดูแลนายแทนไง" ซูม่าตอบไปพลางก้มเก็บถ้วยยาไปด้วย



"เอ๊ะ... พี่ไปโดนอะไรมาอ่ะ ทำไมมีเลือดซึมที่แขนล่ะฮ่ะ" มัสซีจ้องมองแขนเสื้อเชิ้ตยาวสีขาวที่มีรอยเลือดซึมออกมาจางๆ ของซูม่าด้วยแววตาสงสัย


"ไม่มีอะไร แค่โดนมีดบาดนิดหน่อยเองนะ  ง่วงไม่ใช่หรอ นอนได้แล้ว พี่ต้องออกไปทำงานอย่างอื่นต่อ"  ซูม่าโกหกมัสซีไปเหมือนที่บอกกับคีย์คนรักของตน เพราะรู้นิสัยของคนตรงหน้าดี นิสัยชอบเป็นห่วงเกินกว่าเหตุ


"หรอ....งั้นพี่ซูม่าก็อย่าลืมกินยาเหมือนกันนะฮ่ะ"  มัสซียิ้มน้อยๆ แล้วค่อยขยับตัวเองนอนต่อ เพราะอาการง่วงมันจู่โจมอีกครั้ง


"ฝันดีนะ" ซูม่าจัดผ้าห่มให้คลุมตัวนายน้อยของตนอย่างดี แล้วออกจากห้อง ปิดประตูอย่างแผ่วเบา




 
"ตาดีจริงๆ เลย เด็กนี่" ซูม่าก้มลงมองแขนเสื้อที่เริ่มมีเลือดซึมออกมา ทำให้เค้าต้องทายาอีกครั้ง


......................



ฝั่งทิศตะวันตก ความมืดผสมกับความเยือกเย็นแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ความรู้สึกกดดันมีมากขึ้นเรื่อยๆ มีเพียงพุ่มไม้ใบไม้ที่ขยับแต่กลับไม่เห็นว่าจะมีใคร ลมที่จะพัดผ่านสักนิดก็ยังไม่มี เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นบ้างในครั้ง แต่บ้างครั้งก็ยังไม่ทั้งได้ร้อง กลับมีเสียงอย่างอื่นแทน อีก้าคอนบางตัวรู้ถึงอันตรายที่เข้ามาใกล้ต่างหาทางหนีอย่างกระเสือกกระสน แต่ก็ไม่ทันเมื่อผู้ล่านั้นไวกว่า




ฉึก!!!



"คิดว่าจะหนีทันงั้นหรอ บังอาจมากที่เข้ามาในเขตของข้า แถมทำให้ลูกสุดที่รักของข้าต้องตกอยู่ในอันตรายอีก" มายธัสแสยะยิ้ม นัตน์ตาสีแดงสดมองดูร่างไร้วิญญาณของอีก้าคอนที่นอนจมกองเลือดสีดำอย่างเลือดเย็น มายธัสเข้าประชิดมันทางด้านหลังอย่างรวดเร็วและเงียบกริบเมื่อเจอเป้าหมาย เล็บยาวแหลมคมสะบัดเข้ากลางลำตัวของอีก้าคอนทางด้านหลังทะลุผ่านร่างอย่างง่ายดาย



"เนสรี่ ทางนั้นเรียบร้อยไหม" มายธัสเอ่ยขึ้นกับอากาศ ถามทั้งๆ ไม่เห็นใครอยู่บริเวณนั้น


"เรียบร้อยค่ะ" เนสรี่ยิ้มหวานเดินเข้ามายืนเคียงข้างผู้เป็นสามี ปีกสีดำกลางหลังกางกว้างสะบัดเล็กน้อยก่อนจะหายไปในทันที



"ซีซ่าล่ะ"



"ทางเช่นเรียบร้อยเช่นกันขอครับ"  เสียงของซีซ่าดังขึ้น แต่เจ้าตัวไม่ปรากฎให้เห็น



"งั้นส่งข่าวไปทางสภาเวทย์ได้แล้ว" มายธัสสั่งไทน์ลูกน้องคนสนิทที่ยืนอยู่ในความมืดที่ไหนสักที่ในบริเวณใกล้ๆ



ดูเหมือนทางทิศตะวันตกจะไม่มีใครจะได้รับบาดเจ็บร้ายแรงเมื่อเสร็จภารกิจ  แต่ทางทิศตะวันออกกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะอีก้าคอนมีจำนวนมากกว่าเป็นเท่าตัว ทำให้มีบางตัวหลุดลอดเข้าไปในเขตเมืองได้








"ได้กลิ่นมาก่อนตัวซะอีกนะ" ซูม่าแสยะยิ้มออกมาเมื่อได้กลิ่นเหม็นสาบลอยเข้ามาทางหน้าต่าง ขณะที่ตัวเองกำลังจัดแจงพันผ้าพันแผลที่แขนหลังทายาเสร็จ  นัยน์ตาสีเขียวเปลี่ยนเป็นสีแดงฉายแววตื่นเต้น มองผ่านหน้าต่างออกไปในความมืด


....................................................


Comment

Comment:

Tweet