P. 17




คืนนี้เป็นคืนที่สภาเวทย์และสภาแวมไพร์แห่งชาติร่วมมือกันปฏิบัติการจู่โจมสี เทา เพื่อทำการขับไล่พวกอีก้าคอนที่ล้อมรอบเมืองและพยายามจะเข้าโจมตีเมืองในอีก ไม่กี่วัน เพื่อเป็นการป้องกันความเสียหายและเหตุการณ์ร้ายแรง จึงได้เกิดปฏิบัติการดังกล่าวขึ้น ค่ำคืนที่ความจะมืดมิดและสงบ แต่ท้องฟ้าที่มืดมิดในทางทิศตะวันออกกลับมีลำแสงวูบวาบฉายให้เห็นเหมือนมี การจัดงานรื่นเริง อีกทิศกลับหนาวเย็นจนจับขั้วหัวใจ แต่ทั้งสองทิศมีการต่อสู้และการไล่ล่าเกิดขึ้น




ทิศตะวันออก.................มีอีก้าคอนบางตัวที่หลุดรอดเข้ามาในเขตเมืองเพราะจำนวนที่ต่างกันเกินไป





กลิ่นเหม็นสาบลอยมากับสายลมที่พัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่างห้องนั่งเล่นของบ้านประจำ ตระกูลไนท์ ตระกูลแวมไพร์ที่ดูแลเขตเมืองแห่งนี้ ในตัวบ้านมีเพียงนายน้อยของบ้านที่กำลังนอนพักฟื้นร่างกายกับลูกชายหัวหน้า พ่อบ้านที่ได้รับบาดเจ็บ



"อยู่เฝ้าบ้านดีๆ ก็มีเรื่องมาหาแหะ หวังว่ายาที่มัสซีกินคงทำให้หลับฝันดีจนถึงเช้า เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะทำหน้าที่เป็นพ่อบ้านที่แสนดีเอง หึหึหึ" ซูม่าแสยะยิ้มขณะนั่งพันแผลใหม่เสร็จเงยหน้ามองผ่านหน้าต่างที่เปิดรับลม นัยน์ตาสีเขียวเข็มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสดฉายความตื่นเต้นปนความสนุก เขี้ยวแหลมเริ่มงอก เล็บแหลมคมเมื่อเค้าเปลี่ยนตัวเองให้ใช้พลังแวมไพร์เต็มตัว



"เอาล่ะนะ ทีนี้ก็จะได้ยืดเส้นยืดสายเสียที คราวที่แล้วไม่ได้ตอบโต้ คราวนี้ขอตามใจฉันล่ะนะ" ซูม่าลุกขึ้นทำท่าบิดตัวไปมา แล้วออกไปนอกตัวบ้านและหายไปกับความมืด



...................................................


"ทางนู้นส่งสัญญาณมาว่าเรียบร้อยแล้วนิ" โทมัสพูดขึ้นเมื่อเค้าไล่ล่าอีก้าคอนจนมาเจอเพื่อนแม่มดคนหนึ่งที่กำลังได้รับบาดเจ็บอยู่



"อืม เห็นแล้ว แต่ว่าทำไมทางเราไม่หมดสักทีเนี้ย" แม่มดสาวกำลังใช้นิ้วเรียวของตัวเองกดตรงบาดแผล แล้วร่ายเวทย์ทำการรักษาเบื้องต้น


"ฉันว่าคงไกลแล้วล่ะ เพราะช่วงหลังที่ฉันผ่านมาเนี้ย ไม่เจออีก้าคอมสักตัว" โทมัสมองดูรอบๆ พยายามแพ่งหาอีก้าคอนเผื่อมันจะเข้าจู่โจมพวกเค้าขณะคุยกัน



"โอ๊ะ นั้นไง สัญญาณของฝ่ายเรา คิดว่าเรียบร้อยแล้วมั้ง" โทมัสพูดขึ้นเมื่อเค้าสังเกตุเห็นลำแสงสีขาวที่ก่อรูปร่างเป็นพระอาทิตย์ฉาย อยู่บนท้องฟ้าที่มืดมิด



"ดีจัง ฉันล่ะเหนื่อยเป็นบ้า งั้นขอตัวก่อนนะ" แม่มดสาวพูดจบก็พูดพึมพัมหายตัวไปทันที



โทมัสหันมายิ้มส่งเพื่อนแม่มดก่อนจะหายตัวไป แต่โทมัสกลับรู้สึกว่าเรื่องมันยังไม่จบ ความรู้สึกกังวลก่อเกิดขึ้นภายในจิตใจ อยู่ๆ ก็รู้สึกคิดถึงร่างบางที่นอนรักษาตัวอยู่ อยากไปหา ไปพบ อยากเห็นหน้า อยากเจอใจแทบขาด แล้วโทมัสก็หายตัวไปทันทีเช่นกัน


..................................................



"ชิ แค่นี้เองหรอ นึกว่าจะทำให้ฉันสนุกว่านี้เสียอีกเนี้ย เซงชะมัด" ซูม่ามองดูซากอีก้าคอนสองสามตัวที่ตัวเองจัดการนอนจมกองเลือดสีดำ



ซูม่าเข้าจู่โจมอีก้าคอนที่หลงเข้ามาในเขตบ้านตระกูลไนท์ ด้วยการเคลื่อนไหวที่เงียบกริบและรวดเร็ว แฝงตัวกับความมืด เค้าจัดการอีก้าคอนตัวแรกที่พยายามทำลายเขตแดนที่นายใหญ่ของบ้านสร้างไว้ ก่อนออกจากบ้านไปทำภารกิจ เค้าเคลื่อนตัวเข้าทางด้านหลังของมันก่อนจะใช้เล็บแหลมคมทะลวงเข้ากลางลำตัว ด้วยแรงมหาศาลแต่ออกแรงเพียงเล็กน้อย ก่อนจะซ้ำด้วยการหักคอที่ดูไม่ออกว่าใช่คอมันหรือเปล่า ไม่ทันทีมัน
จะ รู้ตัวก็ถูกฆ่าตายเสียก่อน และส่วนตัวที่เหลือก็มีซากไม่ต่างกันเท่าไร ส่วนตัวเค้าเองไม่ได้รับบาดแผลใดๆ เพิ่ม นอกจากแผลเดิมเริ่มปริอีกครั้งเพราะออกแรงขยับแขนเร็วเกินไป




"เฮ้อ!!! ต้องพันแผลอีกรอบหรือเนี้ย ขี้เกียจเก็บซากพวกมันชะมัด "



ซูม่าบ่นกับตัวเองเบาๆ ก้มมองแขนตัวเองพันผ้าไว้อย่างดีแต่กลับมีเลือดซึมออกมาให้เห็นเป็นรอยกว้าง ก่อนจะเหลือบมองซากอีก้าคอนแล้วนึกขึ้นได้ว่าต้องจัดการทำลายซากพวกมันด้วย ตัวเอง แน่นอนเป็นเพราะว่าการทำหน้าที่เป็นพ่อบ้าน (ชั่วคราว) ที่ดีต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนนายใหญ่ของบ้านจะกลับมา รวมทั้งพ่อของตัวเองด้วย



.........................................



โทมัสยืนอยู่ข้างเตียงในห้องนอนของคนที่รัก เผยรอยยิ้มเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำเงินมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับฝันดี เพราะเห็นรอยยิ้มน้อยๆ ที่ปรากฎขึ้น เมื่อเค้าเข้ามาในเขตบริเวณบ้านตระกูลไนท์ เค้าสังเกตุเห็นซูม่าที่กำลังจัดการกับซากอีก้าคอนอยู่ ทำให้เค้าตกใจกลัวว่าร่างบางที่อยู่ในบ้านจะตกอยู่ในอันตราย จึงรีบเข้ามาดูมัสซี เค้ารู้สึกโล่งอกเป็นอย่างมากเมื่อเข้ามาถึงก็เห็นร่างบางนอนอยู่บนเตียง หน้าอกขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แสดงว่ามัสซีหลับลึกไม่รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้ นิ้วมือเรียวลูบไล้แก้มเนียนอย่างเบามือกลัวว่าคนหลับจะตื่น ก่อนจะกมลงจูบเบาๆ ที่หน้าผากคนรัก



"ฉันมาแล้วนะ" โทมัสนั่งลงบนเตียงกระซิบเบาๆ ข้างหู หวังว่าคนหลับจะได้ยิน



"นอนหลับฝันดีนะ พรุ่งนี้เช้าเจอกัน" โทมัสพูดเสร็จก็ล้มตัวลงนอนข้างมัสซี เค้าดึงมือเรียวขึ้นมาจูบเบาๆ อีกครั้ง แล้วมือหนากุมมือเรียวเอาไว้ไม่ยอมปล่อย โทมัสมองหน้าคนรักที่ไม่ได้เจอมาไม่กี่วัน แต่เหมือนจะนานเป็นเดือนสำหรับเค้า แล้วเค้าก็ไม่สามารถฝืนตัวเองได้อีกต่อไปเมื่อความง่วงเข้าจู่โจมเพราะความ เหนื่อยจากการปฏิบัติภารกิจที่หนักหนาและการใช้พลังเวทย์ที่มากเกินไป






"อ้าว มาเมื่อไรกันเนี้ย" ซูม่าเข้ามาดูอาการมัสซีและความเรียบร้อยหลังจากจัดการซากอีก้าคอนที่สร้าง ความลำบากให้เค้าไม่น้อย เมื่อเปิดประตูห้องนอนของมัสซีก็พบโทมัสนอนข้างๆ มัสซีแถมยังหลับลึกอีกด้วย เพราะไม่เห็นจะรู้สึกตัวว่าเค้าเข้ามาในห้องเลยสักนิด เท่าที่รู้มาว่าโทมัสเป็นคนที่ระวังตัวอยู่เสมอแม้จะหลับอยู่ก็ตามตั้งแต่ เหตุการณ์คืนนั้นที่เกิดขึ้นกับร่างบางที่นอนอยู่ข้างๆ ซูม่าจึงปิดประตูตามเดิมแล้วจากไป



"ห่าวววว  ไปนอนบ้างดีกว่า เดี๋ยวพ่อก็กลับมาแล้ว ไปงีบก่อนดีกว่า" ซูม่าเปิดปากห่าวกว้าง พร้อมบิดตัวไปมา เดินเข้าห้องนอนของตนเพื่อพักผ่อน ใกล้เช้าแล้วซีซ่าพ่อของเค้าได้ส่งข้อความฝากทางค้างคาวสีดำตัวเล็กกระจิ๊ด ที่เป็นตัวโปรดว่าเสร็จงานแล้วและกำลังเดินทางกลับให้เค้าพักผ่อนได้


...................................................





Comment

Comment:

Tweet